رودریگو د لا سرنا https://eitaa.com/Lest_wrong

مرا ببخشای که آن‌کس که در آرزویش بودی، نبودم. من در پیِ آن بودم تا پناهِ امنِ لحظه‌هایِ بی‌پناهی‌ات باشم، اما حقیقتِ تلخ این است که هیچ‌گاه نتوانستم آن‌چنان که شایسته‌ی توست، تسلایِ خاطر و مرهمِ زخم‌هایت باشم. اعتراف می‌کنم که در برابرِ اندوهِ تو، ناتوان بودم و این ناتوانی، دغدغه‌ای است که هرگز رهایم نمی‌کند.

شب با تابوت سیاه نشست توی چشماش خاموش شد ستاره افتاد روی خاک..