به من چه که حتی سیب های بهشت معصومه هم منو یاد راهیان میندازه.

امشب میخواستم زود بخوابم. ساعت دوازده راه افتادیم، توی راه نخوابیدم. گفتم اگه یخوابم شب خوابم نمیبره. قرار نبود انقدر دیر برسیم، ولی دو رسیدیم. تا سه و نیم دقیقه با بابا از تلوزیون یه چی دیدیم. به بابا گفتم نمیخوابی که؟ گفت نه، نماز بخونم بعد. منم گفتم منم بخدابم خواب میمونم.

مثل چی خوابم میومد. پنج دقیقه بیکار دنبال یه کار گشتم. دیدم شبهای روشنی که ریحانه از دوستش قرض گرفته روی میزه. گفتم میخونم تا اذان، اذان که گفتن نماز، خواب. شروع کردم به خوندن. از سه و سی و پنج تا یه ربع پنج کتاب رو خوندم، تموم شد.

وسطشم بلند شدم نماز خوندم.

و ده دقیقه بابت کتاب گریه کردم، پنج دقیقه بابت خودم.

آره بابا امشب قرار بود زود بخوابم

نمیدونم ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم یه مرد بتونه همچین احساسات و خیالاتی رو با خودش حمل کنه. میدونید.

احتمالا هم نمیتونه. اونموقع ها میتونست، الان نه.

حالم الان:

بنظرتون حنانه یه تختش کمه که فکر میکنه تنها کسیه که نمیتونه زمان رو متوقف کنه و حسرت نخوره؟ درست فکر میکنید. اما فقط یه بخشیش رو. حنانه اینجوری فکر نمیکنه اما یه تختش کمه.