امشب میخواستم زود بخوابم. ساعت دوازده راه افتادیم، توی راه نخوابیدم. گفتم اگه یخوابم شب خوابم نمیبره. قرار نبود انقدر دیر برسیم، ولی دو رسیدیم. تا سه و نیم دقیقه با بابا از تلوزیون یه چی دیدیم. به بابا گفتم نمیخوابی که؟ گفت نه، نماز بخونم بعد. منم گفتم منم بخدابم خواب میمونم.

مثل چی خوابم میومد. پنج دقیقه بیکار دنبال یه کار گشتم. دیدم شبهای روشنی که ریحانه از دوستش قرض گرفته روی میزه. گفتم میخونم تا اذان، اذان که گفتن نماز، خواب. شروع کردم به خوندن. از سه و سی و پنج تا یه ربع پنج کتاب رو خوندم، تموم شد.

وسطشم بلند شدم نماز خوندم.

و ده دقیقه بابت کتاب گریه کردم، پنج دقیقه بابت خودم.

آره بابا امشب قرار بود زود بخوابم

نمیدونم ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم یه مرد بتونه همچین احساسات و خیالاتی رو با خودش حمل کنه. میدونید.

احتمالا هم نمیتونه. اونموقع ها میتونست، الان نه.

حالم الان:

بنظرتون حنانه یه تختش کمه که فکر میکنه تنها کسیه که نمیتونه زمان رو متوقف کنه و حسرت نخوره؟ درست فکر میکنید. اما فقط یه بخشیش رو. حنانه اینجوری فکر نمیکنه اما یه تختش کمه.

https://eitaa.com/Lest_wrong/35362 از اینکه برام ارزش قائلی و وقت گذاشتی خیلی خیلی خیلی ممنونم. رو حرفت خیلی فکر کردم... البته به نتیجه‌ی خاصی نرسیدم. واقعا الان خیلی سردرگمم. از یه طرف میدونم نباید به غیر خدا دل بست از اونور هم نتیجه ای نمیبینم. اتفاق ناگوار هم که الا ماشاالله تو زندگیم ریخته... اصلا بعضی وقتا همین محیط ساده‌ی خونه به شدت میره رو مخم. از اونور درسام رو باید تا قبل از شروع سال تحصیلی جمع و جور کنم و یه عالمه مسئله‌ی دیگه که اگه بخوام همشو بگم حوصله‌ات سر میره. . فدای شما تمام کاری که از دستم برمیاد همینه. چرا نتیجه ای نمیبینی؟ میدونی اگه یه مدت از همه چی دور باشی فکر کنم راحت تر بتونی دستت رو بذاری تو دست خدا. بعد یهو زندگیت شکوفا میشه (واقعا شکوفا میشه) و تمام اتفاق های بد رو نمیدونم چجوری، ولی یا کمتر احساس میکنی یا میشی نمونه بارز شعر "فرقی نمی‌کند چه برایم نوشته است/گیرم که ناسزاست ولی دست خز اوست" یا "هرچه از دوست رسد نیکوست" و اینکه آره بخدا طبیعیه. من بیشتر چون تو خونه ام خیلی بیرون نمیرم بیشتر همین فضا میره رو مخم. و میفهمممم، سخته درهرصورت. ولی ولی ولی اگه بازم بتونی یکم خدارو دوست داشته باشی کارت ساده تر میشه. نمیدونما ولی جدی میشه. و اینکه نه والا کرا حوصلم سر بره اتفاقا خوشحال میشم بگی. من برای همین اینجام.

میدونی مشکل من چیه؟ اینه که لطف و مهربونی خدارو فقط تو کتابو خوندم و از زبون این و اون شنیدم. . میفهمم بخدا میدونی من آدمی بودم که اصلا چرا باید نماز خوند. برای چی. چندتا کتاب راجع بهش خوندم، از آدما پرسیدم، همه کاری کردم ولی جواب نداد. هیچکدوم جواب من نبود و من رو قانع نمی‌کرد. تا وقتی فهمیدم کممتتتترررریییینننن کاری که از دست من برای تشکر از خدا برمیاد اینه که نماز بخونم و گناه نکنم و کار خوب کنم. میدونی واقعا هیچجوره آدم نمیتونه لطف خدارو به جا بیاره. و اینکه اینو گفتم برای اینکه بگم جایی نبوده که احساس کنی نزدیک خدایی؟ اون احساس قشنگ شرمندگی و رهایی. میدونی من همون جرقه اش راهیان بود برام. خیلی عجیب بود. مثلا توی مشهد؟ توی قم؟ یا چمیدونم حتما که نباید مکان زیارتی باشه. توی جنگل؟ و یا مخصوصا توی صحرا ها و یا کوه؟ زیر آسمون وقتی میتونستی ستاره هارو نگاه کنی و اون عظمت رو ببینی؟ (من خیلی دوستشون دارم و همیشه وقتی به عظمتش فکر میکنم میترسم حقیقت_)