همه چیز به پایان رسیده بود؛ تمام. اکنون، تنها آنچه در این خلاءِ بی‌رحمِ عدم باقی مانده، مشتی خاطره است که همچون آواری از سنگ و خاکستر، بر سرم فرود آمده و بندِ نفس را بر من بسته‌اند. این خاطرات، دیگر تجلیِ زیبایی نیستند؛ آن‌ها بقایایِ یک ویرانیِ عظیم‌اند. هر لبخندِ قدیمی، اکنون چون تیغه‌ای سرد بر جان می‌نشیند و هر نگاهِ پرمعنا، همچون سایه‌ای سیاه است که در این تاریکیِ مطلق، مرا به سویِ فراموشیِ ابدی می‌راند. زندگی، در نهایت، همین بود: تلاشی بیهوده برایِ استوار ساختن، و سپس، غرق شدن در آوارِ همان شکوه‌هایی که زمانی با تمامِ وجود، ستایششان می‌کردیم. "سی‌ومین‌روز‌از‌دومین‌برج‌سال‌یک‌هزاروچهارصدوپنج‌زمانی‌که‌قسمتی‌از‌خودم‌و‌خاطراتم‌را‌برای‌همیشه‌در‌گذشته‌خاک‌کردم !" ح.ن . - Liam . 05 / 4 / 12 .

هر سطر پر از ناله و هر بند پر از درد ما تلخ‌ترین صفحه تاریخ جهانیم ...

هرگز از مرگ نهراسیده‌ام ؛ اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود هراسِ من باری همه از مردن در سرزمینی‌ست که مزدِ گورکن از بهای آزادیِ آدمی افزون باشد !

" تمدن” چیزی نیست جز تلاش ناامید کننده انسان برای توجیه شرارت‌های تاریخی خود .

زندگی محصول اخلاق نیست! اخلاق خواهان فریب است و بر پایۀ فریب زندگی می‌کند .

تا آدمی یاد نگرفته است با شک ، پرسش و نسبیت زندگی کند مجبور است با یقین زندگی کند .

هرگز نمی‌توانم تمام کسانی باشم که دلم می‌خواهد ، نمی‌توانم تمام زندگی‌هایی را از سر بگذرانم که دوست دارم و هیچ‌گاه نمی‌توانم تمام مهارت‌های موردعلاقه‌ام را فرابگیرم . کشف این‌که مکانی که می‌خواستی به آن فرار کنی دقیقاً همان‌جایی است که از آن فرار کرده بودی ، بی‌گمان یک مکاشفه بود . زندانی که مکان نبود ، بلکه زاویهٔ دید و دیدگاه بود .