پدر آغوش باز کرده؛ هر کجا هستید، خودتان را به آغوش پدر برسانید. تهران، قم یا مشهد فرقی نمی‌کند؛ آخرین دیدار پیش از ظهور با پدرست، به خونخواهی و تشییعش قیام کنید...

امروز قرار است پیکر مردی را بر دوش بگیریم که سال‌های عمرش را بی‌صدا خرج آرامش ما کرد؛ مردی که هر جا بیم لغزیدن این ملت را دید، خودش را میان حادثه و مردم قرار داد تا کسی زمین نخورد. آن‌قدر ایستاد که خستگی در قامتش خانه کرد، اما نگذاشت امید از دل این سرزمین کوچ کند. چه شب‌هایی که چراغ اتاقش تا صبح خاموش نشد؛ شب‌هایی که سهم او از دنیا، سکوت بود و اشک و زمزمه‌های عاشقانه با پروردگار. دست‌هایش در دعا بالا می‌رفت، نه برای آسایش خودش، که برای امنیت و عاقبت‌به‌خیری مردمی که شاید بسیاری از آن‌ها حتی از حال دلش خبر نداشتند. او در خلوتش اشک می‌ریخت تا در کوچه‌ها و خانه‌های این سرزمین، لبخند از لب کودکی نیفتد و امید در دل خانواده‌ای خاموش نشود. بار غصه‌های این مردم را بر شانه‌های خود گذاشت تا دل‌های ما سبک‌تر باشد. طعنه‌ها را شنید، تهمت‌های دشمنان را تحمل کرد و زخم زبان‌های نااهلان را به جان خرید تا مبادا تلخی آن‌ها کام مردم را تلخ کند. از آسایش و رفاه خود گذشت؛ زندگی ساده را انتخاب کرد، چون باور داشت مسئولیت، پیش از آن‌که جایگاه باشد، امانتی سنگین است. او آرام‌آرام سوخت؛ نه سوختنی از سر ناامیدی، بلکه سوختنی شبیه شمعی که تمام وجودش را می‌بخشد تا اطرافش روشن بماند. از جان و توان و آسایش خود هزینه کرد تا ایران، استوارتر بایستد و فردای بهتری پیش روی فرزندانش باشد. اما شاید ماندگارترین میراثش، نه سال‌های طولانی خدمتش، بلکه دلِ منتظرش باشد. او امام زمان را الگوی خویش قرار داده بود و می‌کوشید ردّی از عدالت، مهربانی و پاکی‌اش را در رفتار و حکمرانی‌اش به نمایش بگذارد. اگر امروز دل‌های بسیاری تشنه‌ی آمدن امام عصر است و چشم‌های بسیاری در انتظار طلوع دولت کریمه‌اش مانده است، بخشی از این اشتیاق، ثمره‌ی همین منش و اخلاقی است که رهبر شهید در زندگی خود به یادگار گذاشت. امروز، ما تنها پیکر یک انسان را تشییع نمی‌کنیم؛ بدرقه‌کننده و عزادار مردی هستیم که حقی بزرگ بر گردن این ملت دارد. عزایی که پیش از همه، از آنِ امام زمان است؛ چرا که رهبر شهید تمام عمر، خود را سرباز راه او می‌دانست و دلش به امید آمدن حضرت قائم(عج) می‌تپید. ای امام زمان... در میان این سیل اشک و بدرقه، دست ما را هم بگیر. مبادا سهم ما از این وداع، تنها چند قدم همراهی و چند قطره اشک باشد. یاری‌مان کن تا راهی را که او با رنج و اخلاص پیمود، فراموش نکنیم و بتوانیم، هرچند اندک، بخشی از دِینی را که بر گردنمان دارد، ادا کنیم. ✍🏻 محسن بیدآبادی #دلنوشته #رهبر‌شهید #امام‌زمان 🔰 کانال رسانه نور | عضو شوید 👇🏻 @LightMediaAi

🏴 در انتظار یار... 🔸 ساعت ۲:۱۵ بامداد؛ جمکران جای سوزن انداختن نیست و ما بهمراه این ملت مبعوث شده در انتظار اقامه نماز بر پیکر پاک امام امت هستیم... 🔸 اینجا جز زیبایی چیزی نیست؛ این ملت برای بدرقه نیامده‌اند؛ برای خون‌خواهی و انتقام آمده‌اند. این را می‌شود از شعارهایشان فهمید. مرگ بر منافق، مرگ بر سازشگر، مرگ بر آمریکا و اسرائیل و ... 🔸 «ما» نظر دیگری داشتیم و گفتمان خونخواهی «ما» تفسیر نمی‌خواهد آقایان مسئول! گوش ندهید ولله این ملت کار را تمام خواهد کرد؛ حال دیگر خود دانید! بگذریم... 🔸 بگذریم و به این خیال سرخوشم که نماز نائب‌امام در مسجد امام را ان‌شاءالله خود امام بخوانند و مای نالایق هم در گوشه‌ای سیاهی لشکر حضرتش باشیم؛ الله اعلم، الله اعلم، الله اعلم... اللهم عجل لولیک الفرج مولانا المهدی 🤲🏻 ✍🏻 ادمین کانال رسانه نور