می‌خوام راجب یه چیزی صحبت کنم.

────୨ৎ──── ما دوتا نیم‌کره داریم، این رو که همه میدونید. نیم‌کره‌ی چپ، کارش درس و منطق شماست. نیم‌کره‌ی راست، هنر و خلاقیت شمارو کنترل می‌کنه. همینطوری که از اسمش معلومه «نیم‌کره» اس، یعنی یه قسمت بزرگتر از اون یکی نیست. این دست آدم هاست که با کدوم بیشتر کار کنن، کدوم رو تقویت کنن. ولی راستش رو بخواید؟ ما توی زندگیمون مجبوریم با نیم‌کره‌ی چپ بیشتر کار کنیم. (وقتی میگم مجبوریم دارم به مدرسه اشاره میکنم) چون فقط مجبورید و وظیفه‌ی شما درس خوندنه، به این معنا نیست که در حق شما ظلم شده.

دیر متوجه میشید ولی نیم‌کره‌ی چپ لذتش بیشتره.

وگرنه خب تو یه شعر، نقاشی، رمان بنویسی با حل کردن یه مسئله و به دست آوردن جواب درست یه دوپامین داره. به یه اندازه هم ماندگاره.

میدونی چی می‌خوام بگم؟

برای یه هنرمند بودن نباید دنبال تایید بقیه باشی.

دوتا گوش‌ت رو بگیر. هرکس هرچیزی گفت نادیده بگیر گرل:) تو داری از این کار دوپامین می‌گیری. کی اهمیت میده؟