توی این لحظه، توی این لحظه‌ی مقدس دیگه برام هیچ اهمیتی نداره نظر بقیه راجبم چیه.

به همه عشق می‌ورزم، همه رو دوست دارم ولی یادم میمونه کی همیشه کنارم بود و کی نه

پس لطفاً، لطفاً اگر دیدی با دیدن کوچک‌ترین بی احترامی بلاکت کردم، تعجب نکن. اگر هم دیدی با کوچک‌ترین تعریف عزیزدلم شدی، تعجب نکن.

من نمی‌خوام بددهن باشم، نمی‌خوام بدون خوندن صد درصد بزنم، می‌خوام الکی غمگین باشم.

رویا دارم بچه ها

باشه؟

من اهمیت نمیدم می‌خواید بمیرید، میخواید بی هدف زنده بمونید یا... باشه، یه «درکت میکنم» و دلداری طلبت ولی من مثل تو نیستم. تازه درک هم نمیکنم فقط می‌خوام توی این سیاهچاله هایی که برای خودتون ساختید احساس تنهایی نکنید :)

قصدم این نیست که بهتون بی احترامی کنم و باعث بشم آزرده خاطر بشید چون هرکس زندگیِ خودش رو داره

ولی خواستم بهتون یادآوری کنم زندگی در جریانه و برای درکِ جریانش باید یکم امید داشته باشی باید تمام پنجره هایی که بادش میزت رو خراب می‌کنه رو ببندی (اهمیت نداره چقدر منظره‌ی اعتیاد آوری داره)

زندگی توی دوران نوجوونی خلاصه نمیشه، اکثراً وقوع آینده بر اساس اونه ولی این پایانش نیست :)