من اهمیت نمیدم می‌خواید بمیرید، میخواید بی هدف زنده بمونید یا... باشه، یه «درکت میکنم» و دلداری طلبت ولی من مثل تو نیستم. تازه درک هم نمیکنم فقط می‌خوام توی این سیاهچاله هایی که برای خودتون ساختید احساس تنهایی نکنید :)

قصدم این نیست که بهتون بی احترامی کنم و باعث بشم آزرده خاطر بشید چون هرکس زندگیِ خودش رو داره

ولی خواستم بهتون یادآوری کنم زندگی در جریانه و برای درکِ جریانش باید یکم امید داشته باشی باید تمام پنجره هایی که بادش میزت رو خراب می‌کنه رو ببندی (اهمیت نداره چقدر منظره‌ی اعتیاد آوری داره)

زندگی توی دوران نوجوونی خلاصه نمیشه، اکثراً وقوع آینده بر اساس اونه ولی این پایانش نیست :)

نمی‌دونم بهش فکر میکنی یا نه ولی فردا همه‌مون میرسیم به سن 70/80 و باید یه دیدگاه خوب نسبت به زندگی داشته باشیم

اگر میخوای نوه‌ت مفتخر باشه که تو مامان‌بزرگشی، هنرت، زندگیت، تلاشت رو ادامه بده بهت قول انگشتی میدم نتیجه‌ش رو میبینی:)

فکر کن میگی من جوون بودم خوش استایل بودم، همیشه نمره‌م بیست بود، بوم های نقاشی‌م رو توی سن کم می‌کشیدم، نویسنده بودم، ساز می‌زدم، خودمو دوست داشتم.

نیاز نیست مایه افتخار کسی جز خودت و خدا باشی پس این راجب زندگی توعه.

اینکه حرف بد نزنی، تهمت نزنی، غیبت نکنی چ-صی بازی نیست این نشانه‌ی ادب توعه.

نمی‌خواستم اینا انقدر زیاد باشه ولی می‌خواستم بهتون بگم آدمی که احساسات و عقایدش رو بر اساس سوشال مدیا تنظیم میکنه، با هزاران نفر همخونی داره و ذره ای متفاوت نیست. باید واقع‌بین باشی.