وای بچموووو😭

قربونت برم😭

ناشناس ها آرشیو شد

_🕯

۱۴ سالگی.. پر از درد؟ رنج؟ سختی؟ یا شایدم خوشحالی و دلخوشی؟ نمیدونم اما دلم گرم بود به اون نجف هفته ی بعد از اربعین. دلمو بستم به همون ضریح شش گوشه. سال عجیبی بود. آدمای دور و برمو بهتر شناختم. بهتر تونستم خودمو دوست داشته باشم. بهتر تونستم ولخرجی نکنم. بهتر تونستم پیشرفت کنم. تونستم از روزهایی که آمیخته شده بود با درد هایی که منو به سکوت سنگین وا داشته بود ، گذر کنم . از روزایی که به قول قصاب‌کاشانی «حرف بسیار است اما رخصت گفتار نیست از سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما. . .» بگذرم و چراغ گفتار رو اندکی روشن کنم. از روزایی که مجبور بودم در پاسخ به خوبی؟ جواب بدم : حالِ‌دل‌پرسیدی‌وگفتم‌که‌خوبم‌بارها خوبم‌اماخوبِ‌ویرانم!نفهمیدی‌مرا:)) از روزایی که حال و روزم دمی از بیت «من‌همان‌دختر ِبی‌حوصله‌غم‌زده‌ام دختری‌که‌رگ ِخوابش‌حرم‌است :)» و برسم به حرف ِجناب سپهری که فرمود «نه ما می‌مانیم ، نه اندوه و نه هیچ یك از مردم این آبادی ... به حباب نگران لب یك رود قسم ؛ و به کوتاهیِ آن لحظه ی شادی که گذشت ... غصه هم ، می‌گذرد ... » تونستم کم کم از بعضی چرا های زندگیم گذر کنم و چون های مخصوصش رو پیدا کنم! و حالا.. در آخرین ساعات و لحظات و روز های ۱۴ سالگی، وقتی دیگه کم کم دارم به ½ سی سالگی نزدیک و نزدیک تر میشم، دوست دارم اینو به یادگار بذارم که وقتی بزرگ شدم، درس خوندم، رفیق شدم، دخترارشد خانواده شدم، مادر شدم، شاغل شدم، شفیق شدم، مونس شدم، هم‌خوابگاهی و هم‌خونه‌ای شدم و توی تموم این راه ها سختی هاشو تحمل کردم، در آستانه ی ۳۰ سالگیم برگردم و به خط به خط این متن نگاه کنم تا یادم بیاد لعیای ۱۵ ساله‌ی ۱۵ سال پیش، چی داره واسه گفتن به لعیای ۳۰ ساله .. از اینجا ، سلام به تو از من هرکجا که هستی.. یادت نره که تو رسالتی داری. رسالتی که هنوز دنبالشی و قطعا تو اون موقع پیداش کردی. حواست باشه یادت نره که تو از ایرانی و ایران از تو. همیشه برو دنبال حرف حسن معجونی که گفت: «کتاب خریدن و چیدنش توی قفسه کلایه حال دیگه ای میده "💆🏻‍♀ !» حواست باشه به اطرافت. یادت نره که مولا و سرورت کیه و نکته ی اخر برای هزارمین بار؛ خودت رو دوست داشته باش(: *به وقت آخرین نفس‌های ۱۴ سالگی پ.ن: ممنونم از کسایی که تحملم کردن، کنارم بودن، هوامو داشتن، شنیدنم.. ممنونم از اونایی که ندیده منو دوست داشتن و ممنونم از اونایی که تو روزای سخت کنارم بودن و مثل قبل دوسم دارن (مخصوصا دوستای قدیمیم)

اگه ملت کپی نمی‌کردن عکسای مشهد رو میفرستادم🤡