شبی از میان این همه صبر ، معجزه می‌روید . . .

خستم اما به خودم قول دادم قوی باشم این همون چیزیه که ازم انتظار دارن .

چشمانت کباب بود و من لری بی‌دفاع.

‌‌ ‌سخته منتظر اتفاقی باشی ‌ ‌که میدونی شاید هیچ وقت اتفاق نیوفته اما سخت‌تر از اون بیخیال شدن از چیزیه وقتی می‌دونی که اون تموم چیزیه که میخوای

ولی واقعا حال و هوایِ امروز ⛅️ .

✦ : Best feeling .

جوری که صدای گیتار آرامش بخشه ، نتونستنیه .

تموم کردن سیتکام « Friends » یه حسی داره . . . یه ترکیب از لبخند ، دلتنگی و یه خلأ که یهو وسط دلت جا باز می‌کنه . انگار یه مدت طولانی هر روز مهمون خونه‌ی شیش‌تا رفیقت بودی . با شوخی‌های چندلر خندیدی ، با وسواس‌های مانیکا حرص خوردی ، با ساده‌دلی جویی ذوق کردی ، با بالا و پایین‌های راس و ریچل نفس‌تو حبس کردی ، و با مهربونی فیبی دلت گرم شد . کم‌کم دیگه فقط یه سریال نبودن ؛ انگار یه تیکه از روتین زندگیت شده بودن . وقتی قسمت آخر تموم میشه و کلیدها رو می‌ذارن روی کابینت ، یه حس بزرگ شدن و دلتنگی میاد سراغت . انگار خودت هم همراهشون یه دوره‌ای از زندگیتو بستی . خونه خالی میشه ، موسیقی آخر پخش میشه و تو می‌مونی و یه عالمه خاطره . بعدش سریال جدید شروع می‌کنی ، ولی هیچ‌کس و هیچ‌چیز مثل اونا نیست . هیچ جمعی اون حس صمیمیت رو نداره . دلت می‌خواد دوباره از فصل یک شروع کنی ، فقط برای اینکه بدونی هنوز هستن ، هنوز اونجا منتظر خنده‌هاتن . تموم کردن « Friends » فقط تموم کردن یه سیتکام نیست ؛ خداحافظی با یه دوره‌ست . با یه جمعِ خیالی که واقعی‌تر از خیلی از آدم‌های دنیای بیرون بودن . و شاید قشنگ‌ترین بخشش اینه که می‌دونی هر وقت دلت تنگ شد ، می‌تونی برگردی ، چون سنترال‌ پرک همیشه ، هر وقتی که بخوای یه بخش خالی مبل و یه ماگ بزرگ قهوه برات نگه داشته . هر چقدر بگم دوست داشتم این سیتکام رو ، واقعا کم گفتم .