ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی بوی یک رنگی از این نقش نمی‌آید خیز دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی سفله طبع است جهان بر کرمش تکیه مکن ای جهان دیده ثبات قدم از سفله مجوی دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر از در عیش درآ و به ره عیب مپوی شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی روی جانان طلبی آینه را قابل ساز ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گوید خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی گفتی از حافظ ما بوی ریا می‌آید آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی حافظ

زندگیمون بر پایه‌ی صبر بنا شده. صبر واسه بالا اومدن فلان سایت، صبر واسه رسیدن به یه جایی، صبر واسه تموم شدن امتحان، صبر واسه گذشتن تایم مدرسه، صبر واسه پایان یه سری اتفاقات. با وجود اینکه حتی واسه تک‌تک نفس هایی که می‌کشیم صبر می‌کنیم، بازم از اول زندگی برای همه چیز عجله داریم. عجله واسه خوراک، عجله واسه پوشاک، عجله واسه رفت‌وآمد. کل زندگی رو داریم با صبر می‌دویم؛ بعضی وقتا صرفاً اتم ثابت درحال جنبشیم، به کجا می‌رسیم؟ زندگیمون بر پایه‌ی عجله بنا شده.

« من به بهانه رسیدن به زندگی ، همیشه زندگی ام را کشته ام. »

-

بسازید (انسان های مذکر صداشو نشنون)

همه دارن میرن کربلا. عیب نداره منم میشینم درس میخونم

دوستان من خیلی روزمره‌ام، اینو وقتی تو ذهنم با خودم بحث می‌کنم می‌فهمم. این که قانع کردنام صرفاً احساسات شخصیه و خودم نسبت به خیلی چیزا بی‌اطلاع. دلم نمی‌خواد شبیه بعضی هم‌سن و سالام رفتار کنم، ولی می‌کنم. حس خوبی داره؛ موقت، سطحی، با عذاب وجدان پس و پیش. نمی‌خوام بزرگ شم، بزرگ شدن خیلی چیزارو از آدم می‌گیره، بزرگ شدن ترسناکه. ولی این قضیه‌ی سطحی بودن هم جالب نیست، حتی اگه کلی نشخوار و سردرد به ازای هر دغدغه سراغم بیاد بازم دلم نمی‌خواد مغولارو بهتر از حکومت فعلی بدونم و سایر تفکرات... می‌گیرید چی می‌گم؟ همزمان بزرگ و کوچیک بودن لازمه و نشدنی. شایدم فردا نظرم عوض شد، به مو بنده.