عاشق امتحان کردن چیزای جدیدم. تجربه های جدید. دوست شدن با آدم های جدید. کتاب ها‌ و سریال های جدید. طعم های جدید... همیشه وقتی بیرون می‌ریم یا قراره چیزی بخوریم اونی که عجیب ترین جدیدترین آیتم منو رو می‌گیره منم. اونی که بستنی جدید و جالب رو می‌گیره منم. اونی که مدام دنبال رسپی می‌گرده تا یچیز جدید پیدا کنه منم. و همیشه از بین این چیزای جدید کلی مورد‌علاقه پیدا می‌کنم که بقیه ندارن. چون به خودشون اجازه‌ی امتحان کردن نمی‌دن. تجربه نمی‌کنن. امشب وقتی با مامان تو فروشگاه بودیم یچیزی برداشتم که نمی‌دونستم چیه. مامان گفتن اگر بدمزه بود چی؟ اینهمه هزینه کردی. بهشون گفتم تجربه کردن هزینه داره. و واقعا عاشق تجربه کردنم. احساس می‌کنم جسارتی رو بهم می‌ده که شاید اگر این مدلی نبودم نداشتم.

-

روز سوم هدفت از ژورنال بازی چیه دقیقا؟ معمولاً اینجوری نیست که هرروز بشینم و هزار خط بنویسم، ولی هربار که یه چیزی تو دفترم ثبت می‌کنم بعدش حس خوبی بهم می‌ده. هم اینکه آخ جون یه صفحه‌‌ی دیگه هم پر شد، و هم اینکه شاید یه گره دیگه از افکارم رو تونستم باز کنم. می‌گن هنر هیچوقت از شادی نمیاد، فکر کنم اولین تجربه متن طولانی نوشتن من هم برمی‌گرده به وقتی که به یه مشکلی خورده بودم و نمی‌شد با کسی درموردش حرف زد. سو؟ یه وقتی انقدر نوشتم که هم دستم نابود شد و هم خودکار تموم. درکل به نظرم کار جالبیه، مخصوصاً واسه کسی مثل من که نمی‌تونم حضوری و کلامی درمورد چیزای تو سرم خیلی طولانی و عمیق حرف بزنم. و اگه گاهی هم کنار متون نقاشی بکشم یا استیکر بزنم خیلی بیشتر بهم می‌چسبه. دیگه به هرحال اومدیم که اثری بجا بذاریم از خودمون، یه کلمه هم یه کلمه‌ست. نشون می‌ده بودیم و زیستیم و بعضاً توسط روزگار و آدماش به فنا رفتیم. حق تعالی رو شکر؛ هنوز هستیم که بنویسیم. #خزعبلات