وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ وَالنُّجُومُ مُسَخَّرَاتٌ بِأَمْرِهِ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ

همیشه از بچگی دوست داشتم یه جای دنج و راحت واسه خودم داشته باشم. یه قلعه‌ی بالشتی، یه خونه‌ی کوچیک زیر میز، یا حتی زیر پتو. بزرگتر که شدم فهمیدم افکار و احساساتم هم نیاز به چنین مکانی دارن، به یه جای متفاوت،‌ به ثبت شدن. بعضیاشون رو روی کاغذ آوردم و نوشتم. بعضیا رو تبدیل به نقاشی کردم و یه سریا هم تبدیل به کاردستی های کوچولوی روی میز شدن. شاید نیاز باشه یه چیز جدید رو امتحان کنم؟ حالا اینجا یه اتاق زیرشیروونی قدیمی و ساده‌ست، با یه پنجره‌ی بزرگ که بشه آسمونو نگاه کرد، با وسایل خاک خورده و خاطرات سیاه و رنگی. یه جای دور از دنیا واسه نفس کشیدن، یا شاید درست در مرکز واقعیت واسه کسب تجربه و لمس کردن لحظات مختلف. درنهایت، مرز بین رویا و واقعیت اینجا مشخص نیست، اینجا هرچیزی پیدا می‌شه.

𝐖𝐡𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐛𝐞𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐢𝐭𝐲?