خاطرات بچگیم فقط بار یه مشت غم و روی دوشم سنگین میکنن

نمیدونم چرا همش دوست دارم یکی باشه که شبیه من باشه احساسش شبیه من باشه همین که بفهمم یکی میتونه منو درک کنه ناراحت نیستم همین که بدونم یکی دیگه هم مثل من غمیگنه از غمگین بودنم ناراحت نیستم

حداقل احساس تنهایی نمیکنم

نمیدونم چرا در عین اینکه آدما برام مهم نیستن ولی خیلی برام مهمن

ولی من خیلی وقتا گفتم نباید یسری حرفارو اینجا بگم چون ممبرا و تعدادشون واسم اهمیت داشت ولی از همین لحظه میگم دیگه واسم مهم نیست ؛ مگه من جای دیگه ایو دارم که توش حرف بزنم ، به هرحال هرکی واقعا منو دوست داره و بهم اهمیت میده اینجا میمونه

احساس میکنم من خودم نمیتونم تنهایی از پسش بر بیام

دلم میخوام یکیو پیشم داشتم که منو میخندوند یا خوشحالم میکرد یا کلا فقط باهاش حرف میزدم

من خودم تنهایی هیچ اعتماد به نفسی ندارم که بتونم خوشحال بمونم

اینکه سریالمم تموم شده غمگین ترم میکنه

اون باعث میشد یکم بخندم

کاش دوباره اونقد سرم شلوغ بشه که وقت نکنم بخوابم چه برسه وقت کنم انقد به ناراحتیام فکر کنم

کاش سال دیگه نمونه دولتی قبول بشم