دلم میخوام یکیو پیشم داشتم که منو میخندوند یا خوشحالم میکرد یا کلا فقط باهاش حرف میزدم

من خودم تنهایی هیچ اعتماد به نفسی ندارم که بتونم خوشحال بمونم

اینکه سریالمم تموم شده غمگین ترم میکنه

اون باعث میشد یکم بخندم

کاش دوباره اونقد سرم شلوغ بشه که وقت نکنم بخوابم چه برسه وقت کنم انقد به ناراحتیام فکر کنم

کاش سال دیگه نمونه دولتی قبول بشم

تحمل این مدرسه دیگه واسم مثل رنده کردن روحم میمونه

البته سرم شلوغه ها ولی خودم انجام نمیدم وگرنه درس هام که جای خود کلاس اسکچ دارم کلاس دیجیتال پینت دارم کلاس زبان دارم روتین ورزشی دارم دوره برنامه ریزیم دارم مجموعه سخنرانی دارم گوش بدم کلی فیلم دارم ببینم کلی کار خونه هم هست

اما نمیدونم چمه

هیچوقت نمیتونم دلیل قانع کننده ای واسه اینکه یهو غمگین میشم پیدا کنم

_

کاش حداقل یه دونه بک یی جین داشتم