این یه مدت کلی تغییر کردم از همه لحاظ و خوشحالم از این تغییرات مثلا موهام بلند شده [ چون یه چند ماهی بود تا روی شونه هام کوتاهشون کردم ولی الان رسیدن به وسط کمرم و خیلی خوشحالم ] واقعا نسبت به قبل صورتم تپل تر شده کمتر میخوابم [ البته مجبورم ] ساعت خوابم از ۷ ساعت کمتره و بیشتر نمیشه ولی قبلا بیشتر بود از لحاظ احساسی قوی تر شدم واقعا تحمل کردن خیلی چیزا و دردای روحی برام راحت تره روابط اجتماعیم کلا از این رو به اون رو شده ، خیلی بهتر شده

ولی از دیروز یه اتفاقاتی افتاد که حس کردم بعد از مدت ها دلم شکست

خیلی احساس تنها بودن کردم

ولی بعدش گفتم مهم نیست چون همه این اتفاقا برام تکراریه

اصلا دلم نمیخواد بعضی مشکلاتو حل کنم فقط گریه میکنم

یعنی نمیدونم چجوری حلشون کنم

راستی اینکه شب تولد حضرت عباس تمومش کردم خیلی قشنگ تر شد برام 🥺

میخوام یه تصمیم بگیرم یه هفته کامل همه چیز رو با حسن ظن و مثبت نگری بهش نگاه کنم و بابت همه چیز فقط شکر گزاری کنم، از صبح که بیدار میشم تا شب بعد بررسی کنم ببینم اون هفته چطور بوده تا کم کم مثبت نگری برام عادت بشه . .

یه چله گرفتم به پیشنهاد یکی از دوستام هر شب قبل خواب ۱۰۰ تا صلوات برای سلامتی و فرج امام زمان میفرستم تا خوابم ببره اگه دوست داشتید انجام بدید (=

^^

راستی یادم رفت ۲۶ بهمن یه سالگی اینجا رو یاد آوری کنم :)

سلام