هدایت شده از Why am I me?
یه عده از ایرانیای خارج نشین نشستن اونور دنیا با خیال راحت میگن امیدواریم آمریکا و اسرائیل به ایران حمله کنن تا آزاد بشیم بعدم وقتی خبر بمبارون میاد شادی ی‌کنن و همزمان خواستار تحریمای بیشتر میشن واقعا آدم میمونه با چه منطقی طرفه شما دقیقا قراره با هزینه‌ی زندگی چه کسی آزاد بشید؟ با پول و امنیت خودتون که قطعا نه ولی با زندگی مردمی که هنوز توی ایرانن چرا با مردمی که باید زیر فشار تحریما گرونی و کمبود و سختی زندگی رو تحمل کنن با خانوادهایی که ممکنه توی جنگ عزیزشون رو از دست بدن با آدمایی که نه جایی برای فرار دارن و نه راهی برای نجات خودشون. شما از فاصله هزاران کیلومتری برای کشوری نسخه می‌پیچید که هزینه نسختون رو خودتون نمی‌پردازین احساس وطن پرستی هم میکنین
مشکل دقیقا اینه که بین مخالفت با حکومت و ویرانی کشور هیچ تفاوتی قائل نیستن انگار چون از جمهوری اسلامی متنفرید پس هر اتفاقی که بهش ضربه بزنه خود به خود خوبه حتی اگه همون اتفاق زندگی میلیون ها ایرانی رو نابود کنه. بمب آمریکایی قرار نیست از مردم بپرسه طرفدار کدوم حکومتی هستن تحریم هم قرار نیست فقط مقامای حکومتی رو هدف بگیره و به زندگی مردم عادی کاری نداشته باشه. وقتی اقتصاد یه کشور رو تحت فشار میذارن اثرش به سفره مردم و شغلشون و دارو و آیندشون میرسه. از همه عجیبتر اینکه تحریم بیشتر رو مطالبه میکنن انگار تحریم یه ابزار جادوییه که فقط حکومت رو ضعیف میکنه و هیچ آسیبی به جامعه نمیزنه اگرم میزنه اسمشو میزارن بهای آزادی مردم ایران ابزار تسویه حساب سیاسی نیستن نه سیاهی لشکر رویاهای سیاسی اونان نه باید قربانی بشن تا شما از دور احساس پیروزی کنید. اگر واقعا برای مردم ایران آزادی میخوان باید بتونن از زندگی و امنیت همون مردم دفاع کنن از اون فاصله امن جنگ خواستن آسونه تحریم بیشتر خواستن هم آسونه سختی ماجرا رو کسی ی‌فهمه که باید فردای همون تصمیمارو زندگی کنه اینم بشنوه که ایمشو میزارن بهای آزادی و صدای شادیدشون رو بشنوه اینم بشنوه که خودشونو وطن پرست میدونن. کسی که اون طرف دنیا پشت صفحه گوشیش نشسته و برای حمله کف میزنه آخر شب با صدای انفجار از خواب نمیپره