دیدنت حال مرا یک جور دیگر میکند حال یک دیوانه را دیوانه بهتر میکند

یک روز میایی که من دیگر دچارت نیستم

-

شعرهایم را برای هرکسی شِر میکنم تا مگر شعرم بخوانی، تا مگر بشناسی‌ام!

میکنم سرفه که منظور : کنار تو منم! کرده ام جمع حواسم که نلرزد سخنم "من،شما،چیزه،ببخشیدخداحافظتان" ای خدا باز نشد حرف دلم را بزنم!

درد و دل کن که نماند به دلت دلتنگی کوه هم در فوران است به آن دل‌سنگی؛

شده آیا که غمی ریشه به جانت بزند؟ گره در روح و روانت به جهانت بزند؟

_

|مرد و زن نشسته‌اند دور ِ سفره. مرد قاشقش را زودتر فرو می‌برد توی کاسه سوپ و زودتر می‌چشد طعم غذا را و زودتر می‌فهمد که دستپخت همسرش بی‌نمک است. و اما زن چشم دوخته به او تا مُهر تأیید آشپزی‌اش را از چشم‌های مردش بخواند و مرد که قاعده را خوب بلد است، لبخندی میزند و می‌گوید: “چقدر تشنه‌ام!” زن بی‌معطلی بلند می‌شود و برای رساندن لیوانی آب به آشپزخانه می‌رود. سوراخ‌های نمکدان سر ِ سفره بسته است و به زحمت باز می‌شوند و تا رسیدن ِ آب فقط به اندازه پاشیدن ِ نمک توی کاسه زن فرصت هست برای مرد. زن با لیوانی آب و لبخندی روی صورت برمی‌گردد و می‌نشیند. مرد تشکر می‌کند، صدایش را صاف می‌کند و می‌گوید: ” می‌دونستی کتاب‌های آشپزی رو باید از روی دستای تو بنویسن؟ “ و سوپ بی‌نمکش را می‌خورد؛ با رضایت و زن سوپ با نمکش را می‌خورد؛ با لبخند!| |برگرفته از کتاب زندگی به سبک روح الله(خمینی)|✨