سلام و ارادت .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ فَلَا وَ رَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ﴿۶۵﴾

< ان الذین یکفرون بالله و رسله> همانا کسانی که [ منافقند و ] به خدا و پیامبرانش فر می‌ورزند ، هر چند در ظاهر ادعای ایمان دارند اما واقعاً و من نیستند ] < و یریدون ان یفرقوا بین الله و رسله > و میخواهند بین خدا و پیامبرانش دوگانگی ایجاد کنند و [ به همین خاطر بعضی از دستورات پیامبر از سوی خدا نیست ؛ تا بتوانند از بعضی از دستورات دین اطاعت نکنند ]

< و یقولون نومن ببعض و تفکر ببعض > [ و در نتیجه ] میگویند به بعضی [ از دستورات دین ] ایمان می‌آوریم به بعضی کفر می‌ورزیم . [ هر جا دین مذاقشان خوش نیاید آن را کنار میزنند ! ] <و یریدون ان یتخذوا بین ذلک سبیلا > و [ به این صورت ] میخواهند بین ایمان و کفر ، مسیری برای خودشان دست و پا کنند < اولئک هم الکفرون حقا > اینان حقیقتاً کافرند [ و مسیرشان کاملاً مسیر کفر است نه چیزی میان ایمان و کفر ] < و اعتدنا للکفرین عذاباً مهینا > و برای کافران عذابی ذلیل کننده آماده کرده‌یم [ که چون این‌ ها هم کافرند ، شاملشان میشود . چیزی میان ایمان و کفر با دین سفارشی نداریم یا باید بنده خدا باشیم و دین را در هر حالتی اطاعت کنیم و یا کافریم .

گل و گل چین قرآن باغ گل است ، باغ گلی که اجازه گل چیدن را دارید ، اما اجازه گل چینی نه ! به این معنا که هر آیه‌ای که با ذوق و ذائقه شما خوش آمد ، برداشته و هر یک آیه‌ای که خوش نیامد ، فرو بگذارید . یا به قول قرآن کریم < نومن ببعض و نکفر ببعض > و دیگر آنکه حرف اول را تو میزنی ، اما حرف آخر را رسول ؛ یعنی سخن او باید تراز و ترازوی تو باشد . درست مثل شاقول بنا به حرف آخر را همون شاقول میزند . اگر گفت دیوار کج است ؛ یعنی دیوار کج است، هر چند عالم و آدم بگویند راست است . به قول حافظ : راهیست راه ِعشق که هیچش کناره نیست - آنجا جز آنکه جان بسپارند ، چاره نیست و . تو باید در برابر رسول و پیغام رسان حق ، حقیقتاً بگویی : حکم آنچه تو فرمایی ما بنده فرمانیم .

ایمان بنی اسرائیلی تعهدات یک فرد مومن ، گاه گاهی و دل بخواهی نیست . اینجور نیست که آن کسی به میخواهد خود را مومن قلمداد بکند ، هر جا که نفع و سود و بهره شخصی تجاوزکارانه خودش ایجاب کرد ، مومن باشد هر جا به نام ایمان و به تظاهر عمل توانست ، اما درآن مواردی که ایمان و عمل برای او سود بر خر مراد سوار شود ، اسم از ایمان و عمل بیاورد ؛ اما در آ موردی که ایمان و عمل برای او سود شخصی، سود متجاوزانه و متعهدانه تولید نمیکند . از نام اسلام و نام ایمان و از عمل به تعهد های ایمانی روگردان باشد. آن کس که مومن است و میخواهد مومن بماند و ثمرات مومن بودن بهره ببرد ، در مقابل همه احکام خدا باید احساس تعهد کند ‌و در همه جا باید احساس تعهد کند .

ایمان به پیغمبر و شهادت به اینکه من مقر به رسالت پیامبرم این تعهد را می‌آورد که دنبال پیامبر و در راه او حرکت بکنم. اگر من به این معنا مقر و معترفم ، اگر این تعهد را قبول دارم ، دیگر معنا ندارد که آن وقتی که مواجه میشوم با یک پدیده کوچک که بر خلاف مشی پیامبری است ، بر خلاف راه پیامبر خداست ، در مقابل آن رنگ‌ های گردنم را آنچنان پر کنم مشت‌ هایم را آنچنان گره کنم ، نمایش یک مسلمان، اما وقتی که با این یک پدیده بزرگتر ، ولی پر دردسر تر که باز در خلاف مسیر و جهت نبوت و رسالت است روبرو شدم، مسئولیتم را فراموش کنم .

قرآن در مقابل توبیخ بنی اسرائیل میفرماید : به بعضی از دین ایمان دارید ، به آنجا های‌ بی‌ دردسر ، راحتش مومنید و متعهد ؛ به بعضی دیگر از دین بی‌ایمانید ؟ بی‌ عقیده‌ید ؟ مگر میشود اینجور چیزی ؟ اگر میتوان تفکیک قائل شد میان دو سخن و دو فرمان که هر دو از یک مبدا و یک نقطه سر چشمه گرفته است .

-

-

بقَدرِ عُمْقِكَ سَتَغرَق ؛ به اندازه‌ی عمق‌ت ، غرق می‌شوی ..