میگویند خدا در آسمان‌ هاست ، اما من او را در لرزشِ دستانم هنگام دعا ، در آرامشِ ناگهانیِ قلبم پس از یک گریه‌ی طولانی‌ ، و در آن سکوت‌ های عمیقی که تنها در آن میتوان شنید که همه چیز درست خواهد شد ، یافته‌ام . محبت‌ های او ، مثل باران است ؛ گاهی نرم و آرام میبارد تا خاکِ خشکِ روحم را تازه کند ، و گاهی تند و شدید ، تا تمامِ گرد و غبارِ مسیر را از پیش رویم بردارد . او از من با خبر تر است از آنچه من حتی در خلوتِ با خودم نمیگویم . او تمامِ آن نه هایی را که در زندگی شنیده‌ام ، با آری های پنهانش جبران کرده است . او وقتی من از مسیر خود منحرف شدم ، با مهربانیِ یک راهنما ، نه با تازیانه‌ی ملامت ، دوباره مرا به مسیرم بازگرداند . او در روز هایی که احساس میکردم هیچ تکیه‌ گاهی ندارم ، خود را تکیه‌گاهِ پنهانِ من کرد . در روز هایی که فکر میکردم در میانِ جمعیت گم شده‌ام ، نگاهِ او را در میانِ غریبه‌ ها و در آغوش طبیعت حس کردم . او محبتی دارد که از جنسِ تقاضا نیست ؛ او به من محبت میکند ، حتی وقتی من فراموش میکنم که او را صدا بزنم . خدا ، تو آن مَحرمِ راز هایی که هیچ‌ کس نمیداند ، و آن تسکین‌ دهنده‌ی درد هایی هستی که هیچ‌کس نمیبیند . سپاس برای آن لحظاتی که وقتی تمامِ دنیا بر من سخت میگرفت ، تو با لطافتی که فقط از سوی تو می‌آید ، بر من آسان گرفتی . سپاس که اجازه ندادی در تاریکی‌ ها ، روحم را از دست بدهم و با هر بار سقوط ، مرا با محبتِ خودت ، دوباره به ایستادن امیدوار کردی .. #خودنوشت