« شده آیا که غمی ریشه به جانت بزند ؟ گره در روح و روانت به جهانت بزند ؟ » شده در خواب ببینی که تو را قرض کند ؟ بروی وَهم شوی تا که تو را فرض کند ؟ شده در گوش ِ تو گوید که تو را باز تو را…؟ نشوم فاش ِ کسی تا که شوم رازْ تو را …؟ شده آغوش شود تا که هم آغوش شوی ؟ گره ات باز کند تا که تو خاموش شوی ؟ شده یک شب برود تا که روی در پی او ؟ که تو فرهاد شوی تا بشوی قصه ی او ؟ به همان حال بگویی که تو مجنون ِ منی به تو بیمار شدم تا که تو درمون ِ منی شده دلتنگ شوی غم به جهانت برسد ؟ گره ات کور شود غم به روانت برسد ؟ که روی دیدن ِ او تا که کمی شاد شوی بروی در بغلش تا که تو آباد شوی که بگوید که تو تعریف ِ همان عشق ِ منی بروی یا نروی هر چه شود جان ِ منی گره ات باز کُنَد تا که تو بینا بشوی که غمت باز شود تا که تو معنا بشوی شده اما تو نبودی شده اما که چه دیر گره ای کور شدم تا که شدی یک دل ِ پیر : « همه در خواب ولی عشق ِ تو بیدار بِماند همه پل های دلم بی تو چو دیوار بِماند من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی همه عاشق شدنم رفت تو منظور ِ منی که تو رفتی و دلم بی تو همان سنگ شدُ همه این عشق رَوَد تا که دلم جنگ شدُ نکند بد بشود آخر ِ این قِصه ی بد نکند تلخ شود آخر ِ این غُصه ی بد »

یهویی‌‌بِه‌خودت‌میای‌‌ومیبینی‌یکی‌‌هست کِه‌بابقیه‌فرق‌میکنه ؛ ازدوراحساسش‌میکنی‌ ، وقتی‌نیست‌ناراحتی ، وقتايی‌هم‌کِه‌هست‌انگار‌دنیاروبهت‌ میدن ! مهم‌بودَنِشه ، فقط‌بودَنِش . . واین‌قشنگ‌ترین‌حس‌دنیاست . اصلایعنی‌خودِخودِزندگی . !

ناگهان آیینه حیران شد ، گمان کردم تویی ؛ ماه پشتِ ابر پنهان شد ، گمان کردم تویی .

ردّ پایی تازه از پشتِ صنوبرها گذشت ، چشمِ آهوها هراسان شد ، گمان کردم تویی .

ای نسیمِ بی قرارِ روزهای عاشقی ؛ هرکجا زلفی پریشان شد ، گمان کردم تویی .

سایه‌ی زلفِ کسی چون ابر بر دوزخ گذشت . آتشی دیگر گلستان شد، گمان کردم تویی .

باد پیراهن کشید از دستِ گل‌ها ناگهان عطرِ نیلوفر فراوان شد، گمان کردم تویی.

چون گلی در باغ، پیراهن دریدم در غمت . غنچه‌ای سر در گریبان شد، گمان کردم تویی .

کشته‌ای در پای خود دیدی ؛ یقین کردی منم ، سایه‌ای بر خاک مهمان شد، گمان کردم تویی :) .

قلبم‌به‌عشق‌تو‌میتپه🫀

کاش دور و بر ما این همه دلبند نبود و دلم پیش کسی غیر خداوند نبود آتشی بودی و هر وقت تو را می دیدم مثل اسپند دلم جای خودش بند نبود مثل یک غنچه که از چیده شدن می ترسید خیره بودم به تو و جرأت لبخند نبود هرچه من نقشه کشیدم به تو نزدیک شوم کم نشد فاصله؛ تقصیر تو هرچند نبود شدم از «درس» گریزان و به «عشقت» مشغول بین این دو چه کنم نقطه ی پیوند نبود مدرسه جای کسی بود که یک دغدغه داشت جای آنها که به دنبال تو بودند نبود بعد از آن هر که تو را دید رقیبم شد و بعد اتفاقی که رقم خورد خوشایند نبود آه ای تابلوی تازه به سرقت رفته! کاش نقاش تو این قدر هنرمند نبود #كاظم_بهمنی