موسسه رحمان تحت مدیریت دکتر مصطفی معین کاندیدای ریاست جمهوری ایران و نماینده چند دور مجلس شورای اسلامی و وزیر سابق علوم و مورد حمایت دولت دکتر پزشکیان میباشد

🎥 مقایسه کنید/کدام جبهه پرکارتر است؟! 🔹مرحوم نادر طالب‌زاده: مسجد محل تفکر است، مساجد باید از قبل از اذان صبح تا آخر شب باز باشند. مسجد را اگر بستید، جلوی خلاقیت را گرفتید. حالا شما مقایسه کنید: ساعت کار قهوه‌خانه‌ها حدود ۱۷ ساعت در شبانه‌روز ساعت کار کافه‌ها حدود ۱۵ ساعت در شبانه‌روز ساعت کار پاساژها حدود ۱۳ ساعت در شبانه‌روز ساعت کار گیم‌نت‌ها حدود ۱۲ ساعت  در شبانه‌روز اما ساعت کار اکثر مساجد: حدود ۴ ساعت در شبانه روز کدام جبهه پرکارتر است؟! #مسجد ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌.... ....

. سیاه‌‌بازی تازه برای سفیدشویی ترامپ! 🔻در حالی که مواضع ترامپ علیه ایران از همه مقامات آمریکایی تندتر است، روزنامه اعتماد «اختلاف در تیم ترامپ» را تیتر اول خود کرد و سپس در تیتر دوم خود نوشت: اگر امروز توافق کنیم، بهتر از فرداست(!) 🔹این تحریفگری آشکار از سوی روزنامه وابسته به رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت، در حالی است که شب قبل از تیترهای روزنامه اعتماد، ترامپ تصریح کرد برنامه هسته‌ای و غنی‌سازی ایران باید کاملاً برچیده شود. 🔻او ضمنا با صدور دستور ۱۸۲ تحریم ظرف صد روز، بارها به گزافه‌گویی و تهدید نظامی هم پرداخته است و با این وجود عوام فریبی است که کسانی مدعی اختلاف در تیم ترامپ شوند و از این ادعا ضرورت توافق (به هر قیمت و به هر شکل) را نتیجه بگیرند. 🔹روزنامه الیاس حضرتی می‌نویسد: از منظر تاثير بر روند مذاكرات، مي‌توان گفت كه بركناري والتز از مشاورت شورای امنیت ملی به نفع ايران تمام شده است. 🔻اعتماد سپس از قول عباس آخوندي وزیر بی‌کفایت راه و شهرسازی در دولت روحانی نوشت: «ترامپ برای ایران يك فرصت است اگر منطقش را بفهميد و در زمان مقتضي عمل كنيد. 🔹وی افزود: اگر امروز توافق كنيم بهتر از فرداست، چون فضاي نامعيني كه نهادها كمتر درگير هستند و اشخاص به جاي نهادها تصميم‌گيري مي‌كنند، بنابراين بايد بتوانيم در زمان كوتاه مذاكره را ببنديم. 🔻یادآور می‌شود ترامپ در آخرین مصاحبه خود گفت هدف من از مذاکرات، برچیدن کامل برنامه هسته‌ای ایران است. آنها نفت زیادی دارند، برای چه به آن نیاز دارند؟ من دو روز پیش تحریم‌های بسیار شدیدی را روی نفت اعمال کردم. 🔹گزافه‌گویی ترامپ در حالی است که آمریکا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نفت است و بنابراین باید بر اساس ادعای ترامپ، بیش از ۱۶۰ نیروگاه هسته‌ای و برنامه غنی‌سازی این کشور را برچیند. 🔻گفتنی است که الیاس حضرتی در یک خلاف‌گویی آشکار، مدعی جذب سرمایه‌گذاری دو هزار میلیارد دلاری در صورت توافق با آمریکا شده بود. این اظهارات غلط با اعتراض گسترده کارشناسان و حتی حامیان دولت مواجه شد. .... ....

🗒 چگونه حجاب را باختند؟! -۱ مهدی جمشیدی ۱. تغییر اجتماعی، ناگهانی و دفعی نیست، بلکه حتّی پیش از ظهور تدریجی نیز، می‌توان گمانه‌زنی کرد و تغییری که حتّی نشانه‌های عینیِ آن آشکار نشده‌ است را حدس زد. دگرگونی، بی‌ریشه نیست، بلکه از متن روندها و شدن‌ها برمی‌خیزد و مراحل جنینی و نهفته دارد. بر این اساس است که برخی از اصحاب فکر و تعمّق، می‌توانند با غور در گذشته و اکنون، به آنچه که در آینده رخ خواهد داد پی ببرند. دربارۀ وضع فرهنگیِ دورۀ پساانقلاب به‌طور کلّی، و حجاب به‌طور خاص، همین تحلیل رواست. نخستین کسی‌که مسألۀ دگرگونی اجتماعی را فهم کرد، آیت‌الله خامنه‌ای بود که فهم خود را در قالب اصطلاح تهاجم فرهنگی ریخت. او از سال‌های پایانی دهۀ شصت، نگرانی‌های جدّی و بنیادی خود را به‌گونه‌ای صریح و پیدا، مطرح کرد. دیگران، هنوز به چنین فهم و تحلیلی دست نیافته بودند و بر این گمان بودند که اکنون، امتداد گذشته است و حادثه‌ای رخ نداده است. این «تأخّرِ فهم» یا «پس‌افتادگیِ تحلیلی» در میان نخبگان و نظرورزان، اوّلین آفتی بود که ما را به امروز رسانید. باید در لحظه فهمید و احساس خطر کرد و واکنش نشان داد، اما نهادهای فکری و فرهنگی در جمهوری اسلامی، فاقد چنین قابلیّتی بودند. ۲. دولت سازندگی، سیاست اقتصادیِ لیبرالی را در پیش گرفت، اما این سیاست، با شتاب فراوان، اثرات خود را در حوزۀ فرهنگ نمایان کرد. نه‌فقط اقتصادِ بی‌رحم و وحشیِ لیبرالی، نفس‌های معیشت مردم را به شماره افکند، بلکه تکوین «طبقۀ جدیدِ نوکیسه» در درون جمهوری اسلامی و اطراف آن، جامعه را از نظر فکری و هویّتی، منهدم کرد و اتقان و استحکام باورها را زدود. جامعه به‌عیان مشاهده کرد که تکنوکرات‌ها و بوروکرات‌های دولت سازندگی، به اشرافی‌گری روآورده‌اند و پیوند قدرت و ثروت را صورت‌بندی کرده‌اند و شکل خاصی از اقتصاد سیاسی پدید آمده است. این لحظه از انقلاب، لحظۀ افول ارزش‌ها و آغاز سلطنت پول در مناسبات بود. هویّت دهۀ شصت، در همان دهه جاماند و به‌نام سازندگی، «مادّی‌گری» و «اشرافیّت» و «مسابقۀ رفاه‌طلبی» رواج یافت. جامعه، همۀ این آفات را از کنش‌های اقتصادی و سیاسیِ کارگزارانِ دولت هاشمی‌رفسنجانی فراگرفت. سبک زندگیِ اقتصادی، اثر مستقیم بر سبک زندگیِ فرهنگی می‌گذارد و نوع خاصی از سیاست اقتصادی، محمل و پیش‌درآمد تولید هویّت خاصی خواهد شد. هاشمی‌رفسنجانی، یک روحانی عمل‌گرا بود که وجه فکری و نظری نداشت و مدینۀ فاضله‌اش، ترکیبی از رفاه اقتصادیِ مبتنی بر توسعۀ تجدّدی از یک سو، و دیانت فردی و تنگ‌دامنه از سوی دیگر بود. او آرمان‌های رسولانه و تمدّنیِ امام خمینی را به چنین سطحی فروکاهیده بود. روشن است که چنانچه توسعۀ اقتصادی، اصالت یابد، باید از آرمان‌گرایی انقلابی عبور کرد و به اقتضائات عمل‌گرایی، تن در داد. او توانست با درپیش‌گرفتن این سیاست اقتصادی و میدان‌دادن به نیروهای تکنوکرات در درون جمهوری اسلامی، بافت هویّتی و معناییِ دهۀ شصت را دچار فروپاشی کند و نسبت به لحظۀ انقلابی، گسست به وجود بیاورد. اینک، دورۀ واگرایی‌های دهۀ هفتاد، فرا رسیده بود و ظهورات تجدّدی در عرصۀ عمومی، مجال یافته بودند. ۳. همزمان با این تحوّل اقتصادی، ضلع دیگری از تحوّل نیز رخ داد که ماهیّت فکری و نظری داشت. روشنفکریِ سکولار که دورۀ پساامام را به معنی پایان‌یافتن عقلِ انقلابی قلمداد می‌کردند، اینک به بیان مکنوناتِ تجدّدی خویش رو آوردند و خطّ تولیدِ «لیبرالیسمِ معرفتی» را بنا نهادند. اینان در حلقۀ کیان، تجمیع شدند و به سبب دوری از قدرت سیاسی، دانشگاه را به تصرّف خود درآوردند. به‌این‌ترتیب، هم عرصۀ عمومی و هم دانشگاه را تسخیر کردند و چندی نگذشت که طبقۀ متناسب با آموزه‌های خود را در متن جامعه آفریدند. «طبقۀ متوسطِ متجدّد»، در این لحظه متولّد شد و انسجام اجتماعی و خودآگاهی طبقاتی یافت و کوشید حاکمیّت را از آنِ خود نماید. باید اضافه کرد که محمد خاتمی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نمایندۀ حاکمیّتیِ همین جریان بود. ازاین‌رو، لیبرالیسم معرفتی و هویّتی به ساختار رسمی نیز راه یافت. کسی‌که در این دورۀ تاریخی، به مسیر مواجهه و تقابل پانهاد، سیّدمرتضی آوینی بود. او صریح‌ترین منتقد فرهنگیِ عرصۀ عمومی و ساختار رسمی بود و این واقعیّت‌ در مقاله‌های چهار سالِ پایانی حیاتش، برجسته است. در جبهۀ فکریِ انقلاب، کسان دیگری نیز احساس خطر کرده بودند و جزو حلقۀ منتقدان بودند، از جمله محمد مددپور، حسن رحیم‌پور ازغدی، شهریار زرشناس، حسین کچویان و ... . این حلقه، هرچه در توان داشت را به کار گرفت، اما موج سیاسی و اجتماعی، فراتر از توان و بضاعت اینان بود؛ به‌خصوص که اغلب ساختارهای رسمی، در اختیار نیروهای تجدّدی بودند. ◾️https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60 ◾️ @MASHOUF401