و اما چشم‌ها عمیق‌تر از دست‌ها لمس میکنند ؛

هیچ‌کس نمی‌بیند چند بار در طول روز خودم را جمع می‌کنم ؛ صبح تکه‌های دلم را کنار هم می‌گذارم ؛ ظهر لبخند را روی صورتم می‌چسبانم ؛ عصر با آدم‌ها می‌خندم ؛ غروب به خودم امید می‌دهم که همه‌چیز درست می‌شود ؛ اما شب ! تمام نقش‌هایی که بازی کرده‌ام کنار می‌روند ؛ می‌مانم من ، یک اتاق ِساکت و ذهنی که بلد نیست دست از فکر کردن بردارد ؛ شاید خسته‌ترین آدم‌ها همان‌هایی باشند که بیشتر از همه لبخند می‌زنند 💛 : ))))))) .