آقای امام حسین ما ۳۶۵ روز را سر میکنیم به این امید که به محرم ِشما برسیم . دلتنگیم دلتنگ ِیهویی جور شدن های اربعین ؛ دلتنگ ِلحظات آخر راهی نشدن یك دفعه طلبیده شدن ؛ دلتنگ چای روضه ؛ دلتنگ چای عراقی ؛ دلتنگ شبای محرم که تا نصف ِشب‌ها در هیئت‌هاییم ؛ دلتنگ ِماي بارد های خنك در هوای ِسوزان مشایه ؛ دلتنگ ِمسیر ِخاکي و دلنشین مشایه ؛ دلتنگ ِهلبیکم یا زوار الحسین ؛ دلتنگ ِاذن گرفتن از پدر برای رسیدن به حرم پسر ؛ دلتنگ مسیر نجف تا کربلا ؛ دلتنگ ِوقتی که بعد از سه روز پیاده روي چشممون به گنبد ِقشنگت مي‌افته ؛ دقیقا همون لحظه که میگم رسیدم کربلات الحمدالله . . یا اون لحظه که غم های ِزندگی ُکنار میزنم و میگم شد شد نشد میرم کربلا . . ‌عزیزدلم امام حسین ِزندگیم ما بی قرار ِاین لحظات هستیم بی‌قرار ِبی‌‌قرار تا زمان رسیدن به کربلات . به راستی اگر این قلب ِما تپش دارد به عشق شماست . [ ۴۰ روز مانده تا محرم ♥️ ]

- [ روز اول ِچله زیارت عاشورا ♥️ ] .

ما چو نخلیم که تا سر نرود جان ندهیم ؛

شنبه خیلی روز ِخوبی ِ. اصلا وایبی که شنبه ها داره بوس بوسی ِ. اول هفته پررر انرژی ؛ تمیز ؛ نو ؛ انگار یك شروع دوباره‌ست . انگاري خدا پرونده هفته قبل ُبسته و بهت اجازه دوباره این هفته رو زندگي کني . دوباره رشد کني ؛ دوباره بزرگ بشي ؛ دوباره براي بهتر شدن براي خود ِواقعي بودن تلاش کني . هرکاري که هفته قبل کردي ُبزار کنار و این هفته رو درست تر ؛ قشنگ تر و موفق تر شروع کنی . خلاصه شنبه ها رو دست ِکم نگیرید : ))))) . - از قاب گل ِگوشه ِمیز ِمطالعه .

دیر میشه خیلی زودتر از اون چیزی که فکرشو میکنیم .

به قرآن اعتقاد داري ؟ به یاسینش قسم دوستت دارم ‌.

گاهي اوقات دلم میخواد فارغ از تمام حواشي ِدنیا یك جایي برم که فقط آرامش باشه ؛ بدون ترس از قضاوت شدن حرف بزنم . غرغر کنم بدون اینکه کسي خسته بشه . گاهي اوقات نیاز دارم کتاب‌هاي قطور درسی ُکنار بزارم و برم به زمان ِآینده . از همه سختي ها و لحظات خسته کننده و از کندي این ثانیه ها بگذرم . اگر آدمي ُدر زندگیت داري که میتوني بدون هیچ نگراني کنارش خود ِواقعی‌ات باشي تو واقعا خوشبختي ؛ اگر هم کسی هستي که دیگران پیش ِشما خود ِواقعي‌شون هستند تبریك میگم شما واقعا دوست داشتنی ُخوش وایب هستي .

‌کِشَم آن رنج روانکاه که دل داند و دل ؛

اولین دوچرخه‌ای که سوار شدیم ؛ با هزار بار زمین خوردن یاد گرفتیم تعادل یعنی چی . اون موقع فکر می‌کردیم شجاعت یعنی نترسیدن . الان فهمیدیم شجاعت یعنی با زانوهای زخمی ؛ باز هم پا روی رکاب گذاشتن و ادامه دادن . زمین هنوز همون قدر لیز ِ. ولی ما همون بچه‌ایم که بلد بود بعد از گریه دوباره بخنده . پس هنوز هم با گریه ؛ با خستگی ؛ ادامه می‌دیم . اونقدر ادامه می‌دیم تا به اهداف و خواسته هامون برسیم .