از قطع ارتباط با کسی پشیمون نشدم ولی از اینکه چرا زودتر این کارو نکردم چرا.
يک چيز ديگر هم بود كه عذابم مى داد و آن اينكه هيچكس شبيه من نبود ومن هم شبيه كسى نبودم؛ من تنهام و آنها باهم.
همواره تظاهر به بیتفاوتی میکنیم،در حالی که قلبهایمان آتش میگیرد؛
کوتاه بگم . دلت که گرفت با دیوار اتاقت حرف بزن ولی سراغ آدما نرو.
چگونه میشود به شاخهی شکسته فهماند که باد عذرخواهی کرده؟!