حکومت برای خداست و حکم هم برای خداست. بشر، تنها در چهارچوب حکم خدا می‌تواند حکومت کند. تعارض و تناقضی که دموکراسی غربی دارد از جهت است که ، دموکراسی غربی "خود بنیاد" است و مردم سالاری در تلقیِ دینی، "خدا بنیاد" است. مرگ و زندگی ما به دست خداست و ما در چهارچوب حکومت و حکم او هستیم. استاد حسن عباسی

مَن طَلَب شَيئا وَ جَدَّ وَجَدَ وَ مَن قَرَعَ باباً وَ لجَّ وَلَجَ. کسی که چیزی را طلب کند و جدیّت و تلاش به خرج دهد، آن را می‌یابد؛ و کسی که دری را بکوبد و لجاجت (پافشاری) کند، در آخر از آن در وارد خواهد شد.

مولانا شمس را گفت:چه شد که به آرامش رسیدی؟ شمس پاسخ داد: وعده بر این شد که خودم را آرام کنم، نه جهان اطرافم را؛ اما معجزه شد و جهان اطرافم نیز آرام گشت 🤍

قاضی: سید علی قاضی طباطبایی

مشّا و مشّایه 🔸 «مشّاء» در فلسفه، مکتبی است که نامش را از گام زدن استاد و شاگرد در مسیر اندیشیدن گرفته است و حقیقت را در پرتو عقل، برهان و استدلال عقلی صِرف جست‌وجو می‌کند. 🔸«مشّایه» اما داستان دیگری دارد. در فرهنگ اربعین سیدالشهداء، مشایه مسیری است که میلیون‌ها انسان عاشق آن را در چند روز و در گرما و سرما می‌پیمایند تا به دیدار معشوق خود نائل آیند. 🔸 حضور بیش از بیست میلیون نفر در گرمای سوزان و گاه نزدیک به پنجاه درجه امسال در مشایه، پدیده‌ای است که نگاه هر فیلسوف و اندیشمندی را به تأمل وامی‌دارد. مشّائیان می‌کوشند با دستگاه منطق ارسطویی و با ابزار عقل توضیح دهند که: «فلسفه این حضور #چیست؟» چرا انسان‌ها آسایش، امنیت و راحتی را رها می‌کنند و چنین راه دشواری را برمی‌گزینند. اما شاید اشکال از خودِ پرسش باشد. وقتی سؤال را نادرست طرح کنیم، پاسخ‌ها نیز هرچند دقیق و منطقی، از حقیقت فاصله خواهند داشت. 🔸 #فلسفه، از #چیستی می‌پرسد؛ ماهیت اشیا را می‌جوید و در پی تعریف و تبیین است. اما در #حکمت، پرسش از #کیستی است؛ از آن حقیقت زنده‌ای که معنا را می‌آفریند و جانِ همه استدلال‌هاست. 🔸 پس اگر پرسش را از نو صورت‌بندی کنیم و بپرسیم: «حکمت این حضور #کیست؟» پاسخ دیگر پیچیده نیست؛ پاسخ نه در کتاب‌ها، نه در برهان‌ها، بلکه در نامی خلاصه می‌شود که میلیون‌ها قدم را به حرکت درمی‌آورد: حـــــــسین (ع) دولت اسلام | ابراهیم نوروزی

اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ.. خدا آسانی و راحتی شما را می‌خواهد نه مشقت و دشواری شما را -سوره‌بقره/۱۸۵-

ما تُریدُ؟ اُرِیْدُ اَنْ لَا اُرِیْدُ (پرسیدند): چه میخواهی؟ (گفتم): میخواهم که نخواهم.