إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَيَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
ایراد و مجازات بر کسانی است که به مردم ستم میکنند و در زمین بناحق ظلم روا میدارند؛ برای آنان عذاب دردناکی است!
شوری/آیه ۴۲
هوالحکیم
💠 انسانی که قدر ـ بخوانید ظرفیت ـ خود را نشناسد، از «میزان» تجاوز کرده و کارش به «طغیان» کشیده میشود؛ و انسانِ طاغی سرانجام گرفتار هلاکت و نابودی خواهد شد.
💠 تأکید حضرت امیر نیز ناظر به همین حقیقت است که انسان عاقل باید ظرفیت خویش را بشناسد تا از ورطه هلاکت در امان بماند.
💠 در تکمیل این معنا باید افزود که «قدر» و «ظرف وجودی انسان» امری ثابت و ایستا نیست؛ بلکه قابلیت آن را دارد که با لحاظ متغیرهایی، رشد کرده و گستردهتر شود، تا دیرتر پُر گردد و به مرحله سرریز نرسد.
💠 با این حال، انسان در هر مرتبهای از «قادر بودن» که قرار دارد، باید همواره مراقبه داشته باشد تا در جریان زندگی و در کنشها و واکنشهای خود از میزان خارج نشود و گرفتار طغیان نگردد؛ چراکه در هر سطحی، خروج از حدود قادریت، سرانجامی جز نابودی در پی نخواهد داشت.
✍ یادداشت: محمدجواد خواجهوند
