بین اصحاب گفت و گو بود
که در میانشان چه کسی برتر است!
یکی گفت: تا علیﷺ هست
کسی جایگاه قیاس با او را ندارد.
پرسیدند: چرا؟!
گفت: یک شب دیدم که علیﷺ
از خانه خارج شد،
به سمت نخلستان رفت.
دیدم که به عبادت مشغول شد
مثل کسی که گناه تمام عالم
به گردن اوست!
ضجه میزد و از خدا عذر خواهی میکرد،
و مثل مارگزیده به خودش می‌پیچید.
ناگهان بدنش به لرزه افتاد
و بعد مثل تکه‌ای چوب، بی حرکت شد!
گمان کردم که علیﷺ مُرد.
به سوی خانه اش میدویدم
و با خود میخواندم:
انا لله و انا الیه راجعون
نزد فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها رسیدم،
و به ایشان تسلیت گفتم!
حضرت صدیقه فرمود:
مگر علی را در چه حالی دیده ای؟!
گفتم: علیﷺ در نخلستان بود
ضجه میزد که ناگهان تکانی خورد
و از دنیا رفت.
حضرت فرمود:
کمی آب به صورت علیﷺ بزنید،
او اولین بارش نیست،
از خشیت الهی بیهوش شده است...
الامالی، شیخ‌صدوق،ص۷۸_۷۹
میثم یک بَرده بود.
برده‌ای که به دست امیرالمومنین
آزاد شده بود.
مردم می‌دیدند که وقتی
امیرالمومنین وارد بازار میشد
از همه‌ی حجره های بزرگ عبور میکرد
و به دکان کوچک میثم وارد میشد
و کنار او می‌نشست.
میگویند: حتی روزی حضرت
میثم تمار را به دنبال کاری فرستاد
و خودش به جای او
به خرما فروختن مشغول شد...
مناقب،ج۲،ص۳۲۹
این موضوع در میان سپاهیان
جا افتاده بود، که وقتی
گرد و غبار در میدان جنگ
بالا می‌گرفت و تشخیص مبارز‌ها
سخت میشد؛
اگر صدای تکبیر می‌آمد،
متوجه می‌شدند که علی‌علیه‌السلام
پیروز معرکه شده است.
