#روایت_لحظه³ ولی اون نوار قرمز هنوز سر جاشه! تلوزیون و بشکنم درست میشه؟ مامان بابا دارن هیجانی واکنش نشون میدن حتما اشتباهی شده و تا ظهر میان معذرت‌خواهی میکنن که مارو سکته دادن! من مطمعنم! همونجوری که مطمعن بودم شهید رئیسی سالم پیدا میشه! کاش این خوش خیالی رو از من بگیرن‌. عه گوشیم زنگ خورد. حتما یکی خبر آورده ک دارن چرت و پرت میگن. ریحانه بود. جواب دادم. وا اسکل چرا گریه میکنی! بازم ازش میپرسیدم یعنی چی؟ اونم جوابمو نداد و فقط گریه اش شدیدتر شد. منم دارم مثل اینا گریه میکنم که!

#روایت_لحظه⁴ همه خل شدن اصلا نمیفهمن چی میگن! تلوزیون شروع کرد پیازداغ شو زیاد کردن. عکسای آقا، صحبتاش، من جانِ ناقابلی دارم........ ناقابل؟؟؟؟؟ دیگ انکار فایده نداشت :) ضجه های کر کننده و تمام نشدنی... عه آروم باش دختر. ببین ضحا ترسیده.. نشد. نتونستم. من هیچ وقت جلوی خانوادم گریه نمیکردم ولی الان که خاک بر سر شدن رو با تمام وجود حس میکردم هیچ درکی نداشتم... هنوز دارم انکار میکنم ولی مشکی به تن کردم. منم خل شده بودم نمیفهمیدم دارم چیکار میکنم فقط میدونستم که باید برم حرم! ریحانه گف میاد دنبالم.

#روایت_لحظه⁵ تو ماشین از پنجره به بیرون نگاه میکردم و شاکی از اینکه چرا کل دیوارای شهر سیاه پوش نیست؟ چرا آسمون آبیه؟ چرا درختا سبزن؟ چرا زمین و زمان زار نمیزنه؟ اما... چرخ این دنیای به درد نخور بعد از شهادت امام شهیدمان حسین‌ابن‌علی هم همینقد وقیحانه به چرخش ادامه داد.. این رسم دنیای زمینی ماست... ما محکومیم به ادامه! حتی با جگرهای سوخته!

#روایت_لحظه⁶ در راه گوشی رو چک میکردم. بلا استثنا همه‌ی کانالا نوشته بودن انا الله و انا الیه راجعون. وا این کانالا هم خل شدن. از خیابون صدای قرآن می‌اومد. نه قرآن عادی ها. از اون قرآن هایی که تو ختم میزارن غم عالم ریخت تو دلم. تموم شد. یتیم شد. بدبخت شدیم. تجزیه میشیم. به فنا میریم. اینا فکرای توی سرم بود و دنیایی که پشت چشمام تار بود. عی بابا این چشمای منم هی آب تولید میکنه. یه دو دقیقه آروم بگیر ببینم چه خاکی به سرمون شده. رسیدیم حرم.

#روایت_لحظه⁷ هیچ وقت یادم نمیره گریه ها و ضجه های مردمی که همون صبح زود خودشونو رسونده بودن به تنها جایی که میتونستن بهش پناه ببرن... حرم... از همون خیابون تا در ورودی مردم یا گیج بودن یا گریان با چشم های قرمز شده و ورم کرده.. اون خانمی که از شدت گریه هنوز نرسیده بود به گشتِ ورودی، دوبار زمین خورد و همراهش هم گریه کنان کمکش کرد بلند شه... اون خادمی که با گریه مردم رو میگشت.. اون مردی که زنانه گریه میکرد و به سرش میکوبید.. اون یکی خادمی که با گریه، زوارِ گریان رو در آغوش میکشید و راهنمایی میکرد..

#روایت_لحظه⁸ اون دوستان و آشناهایی که اون روز صبح دیدم و خبری از سلام و احوالپرسی نبود، فقط آغوش بود که برای هم باز میکردیم و اشک و اشک و اشک هیچ کدوم این صحنه های دلخراش رو یادم نمیره.. مردمی که انگار باهم یتیم و بی کس شده بودن و همه داغدار.. وای مردا چرا اینجوری گریه میکنن؟ دلم ریش شد. انگار عاشورا شده. اخه فقط تو عاشورا دیده بودم ک مردا اینجوری به سر و صورتشون بزنن. وقتی مردا گریه میکنن توی دلم خالی میشه. انگار یه فاجعه اتفاق افتاده. یه فاجعه مثل شهادت امام.. مثل دهم عاشورا.. مثل دهم رمضان..

#روایت_لحظه⁹ ذهنِ مریضِ من هم مدام تکرار میکرد: ببین آقا... در غمِ از دست دادنت، مردان ما شبیه زنان گریه میکنند... بین گریه های بی امون ذهنم میگفت این لحظات باید ثبت شه... دستان لرزان و چشمای خیس و دوربین.. ترکیب همیشگیِ این صدوخورده‌ای روز من بود :) بیشترش رو توی این کلیپ جمع کردم تا یادم نره... یادمون نره.. اخه میدونید یادمون رفته بود! آرمان هامون یادمون رفته بود.. چه دردناک که باید خونِ پاکی ریخته میشد تا بفهمیم.. گریه های مردم دلمو میسوزند. ۷ صبح حرم خانم غلغله بود. آخه چه پناهی بهتر از حرم؟

#روایت_لحظه¹⁰ چقدر هم آشنا میدیدم. و هر کدوم با گریه میومدن تو بغلم. همشون هم زیر گوشم میگفتن: "دیدی چیشد؟" "دیدی یتیم شدیم" نزدیک ۳ ساعت روضه خوندن و گریه کردن... این گریه ها تمومی نداشت. بعد از ۳ ساعت و سوزش شدید چشم ها بخاطر بی خوابی و اشک با اصرار مامان مجبور شدم برم خونه تا استراحت کنم که جون داشته باشم برای عزاداری! چه مضحک! رسیدیم خونه. همه خواب بودن. تلوزین همچنان دست از سر فیلم و عکسای آقا برنمیداشت. نوار قرمز هم همچنان سرجاش بود. جلوی تلویزیون خوابم برد. بیدار که شدم دوباره یادم اومد..

#روایت_لحظه¹¹ وای! واقعنی چه خاکی بر سرمون شدا.. بازم دلم طاقت نیاورد و زدم بیرون.. از همون روز شروع شد. سرگرم کردن فکر و مغزم برای فرار از واقعیت! روزها بدون سحری و افطار میگذشت. سوزش قلبم هم قطع نمیشد. واقعا نمیدونم ۳ روز اول با چی زنده موندم. افطار با بچها رفتیم حرم. بازم نتونستم بشینم یه چیز بخورم. رفتم سمت ضریح. وای خدا. صدای گریه و ناله خانم ها. لبیک یا خامنه‌ای گفتن ها. یه عده دور ضریح میزدن به سر و میخوندن: عزا عزاست امروز، روز عزاست امروز مهدی صاحب زمان، صاحب عزاست امروز...

#روایت_لحظه¹² خادم ها گریان و زوار گریان تر... و باز هم مداحیِ "دردت نشد معلوم علی" و سوالی که مدام در ذهنم تکرار میشد: ما چرا زنده ایم؟ چرا نمیمیریم؟ حقیقتا مارا به سخت جانیِ خود این گمان نبود... _ثبت احوالات روز دهم رمضان ۱۴۰۴ روایتی دلی از تجربه‌ای که داشتم. ساکن قم هستم و حرم ذکر شده حرم حضرت معصومه سلام‌علیها بود. ببخشید طولانی شد اینو قبلا نوشته بودم...

یه‌مقداری‌آشفته‌احوالم. میشه‌یه‌صلوات‌مرحمت‌کنید‌، شاید‌ جسمِ‌ما‌یکم‌راه‌بیادباهامون.

من و این صبر؟ بنازم جگر حوصله را .