جمعه شبیه [ کاش ] گفتنه .

چقد جمله جالب و بجایی بود .

همه فقط تماشاچی‌ان ، همه عجله دارن برن سراغ بعدی شاید چون فکر می‌کنیم همیشه یه چیز جدیدتر هست !

؛

فقط می‌تونم بگم روضه‌هایی که یه عمر شنیدیم رو داریم با چشم می‌بینم .

من آدم ِ شبم .

*

من زندگی بزرگسالی نمی‌خوام ، منو ببرین استخر توپ .

؛

ذهنم پر از ای‌کاشه ؛

ولی بزرگ‌ترینشون اینه : ای‌کاش بعضی راه‌ها رو نصفه‌ونیمه رها کرده بودم .

ای‌کاش بعضی جاها ، قبل از اینکه تمام توانمو بذارم و آخرش خسته و خالی برگردم ، می‌فهمیدم که هر راهی قرار نیست منو به مقصد برسونه . شاید بعضی از ای‌کاشای من ، دقیقاً از جایی شروع شدن که باید می‌گفتم : [ دیگه بسه ، همین‌جا رهاش کن ] اما نگفتم . موندم ، توضیح دادم ، امیدوار شدم ، دوباره تلاش کردم ، و هر بار فکر کردم شاید این‌بار فرق کنه ، حالا می‌فهمم بعضی چیزا با بیشتر موندن و تلاش کردن درست نمی‌شه .