آخ حسین !💔 زائرت بشیم الهی با هم دورت بگردیم الهی در جوار شما به هم برسیم ای تلاقی عشقهای زمین و آسمانها❤️ 🎙 حدادیان #امام_حسین علیه‌السلام #شب_جمعه #شب_زیارتی │💌 @arame_janam ╰───────

📹 #نماهنگ | قربان آن دل... ◾️ رهبر انقلاب: #امام_صادق (علیه ‌السّلام) از راوی سؤال میکنند: تَجلِسونَ وَ تُحَدِّثون؟ می‌نشینید دُور هم، صحبت میکنید، حرف میزنید؟ یعنی مسائل ما را مطرح میکنید؟ او جواب میدهد که بله، این کار را میکنیم؛ یعنی همین مجموعه‌ی هیئات. بعد حضرت میفرمایند: اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ‌ اُحِبُّها؛ من دوست میدارم این مجالس را. #قربان_آن_دل! [میفرماید] مجالس شما را دوست میدارم. اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ‌ اُحِبُّها و اَحیوا اَمرَنا؛ مسئله‌ی ما را زنده نگه دارید. ۱۴۰۰/۱۱/۳ 📥 سایر کیفیت‌ها👇 https://farsi.khamenei.ir/video-content?id=50696 ╭────๛- - - 🏴 - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth ╰───────────

#قربانِ_آن_دل ... 🎞️ بغض #رهبر_انقلاب در دیدار با مداحان 🌐 @Mabaheeth

ویژگیهای زمان امام صادق علیه السلام ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ لازم است نكته ای را عرض كنم و آن این است: زمان #حضرت_صادق علیه‌السلام از نظر اسلامی یك زمان منحصر به فرد است، زمان نهضتها و انقلابهای فكری است بیش از نهضتها و انقلابهای سیاسی. زمان حضرت صادق علیه‌السلام از دهه ی دوم قرن دوم تا دهه ی پنجم قرن دوم است، یعنی پدرشان در سال ۱۱۴ از دنیا رفته اند كه ایشان امام وقت شده اند و خودشان تا ۱۴۸- نزدیك نیمه ی این قرن- حیات داشته اند. تقریباً یك قرن و نیم از ابتدای ظهور اسلام و نزدیك یك قرن از فتوحات اسلامی می گذرد. دو سه نسل از تازه مسلمانها از ملتهای مختلف وارد جهان اسلام شده اند. از زمان بنی امیه شروع شده به ترجمه ی كتابها. ملتهایی كه هر كدام یك ثقافت و فرهنگی داشته اند وارد دنیای اسلام شده اند. نهضت سیاسی یك نهضت كوچكی در دنیای اسلام بود، نهضتهای فرهنگی زیادی وجود داشت و بسیاری از این نهضتها اسلام را تهدید می كرد. زنادقه در این زمان ظهور كردند كه خود داستانی هستند، اینها كه منكر خدا و دین و پیغمبر بودند و بنی العباس هم روی یك حسابهایی به آنها آزادی داده بودند. مسأله ی تصوف به شكل دیگری پیدا شده بود. همچنین فقهایی پیدا شده بودند كه فقه را بر یك اساس دیگری (رأی و قیاس و غیره) به وجود آورده بودند. 🌀 یك اختلاف افكاری در دنیای اسلام پیدا شده بود كه نظیرش قبلش نبود، بعدش هم پیدا نشد. زمان حضرت صادق علیه‌السلام با زمان امام حسین علیه‌السلام از زمین تا آسمان تفاوت داشت. زمان امام حسین علیه‌السلام یك دوره ی اختناق كامل بود و لهذا از امام حسین‌ علیه‌السلام در تمام مدت امامت ایشان آن چیزی كه به صورت حدیث نقل شده ظاهراً از پنج شش جمله تجاوز نمی كند. برعكس، در زمان #امام_صادق علیه‌السلام در اثر همین اختلافات سیاسی و همین نهضتهای فرهنگی آنچنان زمینه ای فراهم شد كه نام چهار هزار شاگرد برای حضرت در كتب ثبت شده. لهذا اگر ما فرض كنیم (در صورتی كه فرضش هم غلط است) كه حضرت صادق علیه‌السلام در زمان خودش از نظر سیاسی در همان شرایطی بود كه امام حسین علیه‌السلام بود- در صورتی كه این طور هم نیست- از یك جهت دیگر یك تفاوت زیاد میان [موقعیت ] حضرت صادق علیه‌السلام و [موقعیت ] امام حسین‌ علیه‌السلام بود. امام حسین علیه‌السلام- كه البته بر شهادتش آثار زیادی بار است- اگر شهید نمی شد چه بود؟ یك وجود معطّل در خانه و در به رویش بسته؛ ولی امام صادق علیه‌السلام اگر فرض هم كنیم كه شهید می شد و همان نتایج شهادت #امام_حسین علیه‌السلام بر شهادت او بار بود ولی در شهید نشدنش یك نهضت علمی و فكری را در دنیای اسلام رهبری كرد كه در سرنوشت تمام دنیای اسلام- نه تنها شیعه- مؤثر بوده است كه این را ان شاء اللّه در جلسه ی آینده برایتان عرض می كنم. ╭═══════๛- - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │📖 @feqh_ahkam │💌 @arame_janam │📚 @ghararemotalee ╰๛- - - - -

📢 چهار هزار شاگرد در شرایط اختناق ✏️ حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای مدظله العالی: «غالباً تصوّر میشود که #امام_صادق علیه‌السّلام بر روى یک منبر مى‌نشست و چهار هزار نفر جمع میشدند؛ اما این‌جورى نبوده. چهار هزار نفر در طول عمر طولانىِ امام بتدریج خدمتشان رسیده‌اند. این‌جور نبود که خلفا‌ اجازه میدادند که امام بنشیند و حرف بزند. #عمر امام یک عمر آرام و راحت نبوده است.» Farsi.Khamenei.ir ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth ╰───────────

حدیثی از امام صادق علیه السلام‏ ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ جمله‌‏ای که محل شاهد من است در آن کتاب است و این جمله را شاید کم و بیش در کتاب‌های عرفانی دیده باشید. #امام_صادق علیه‌السلام به فضیل فرمود: یا فُضَیلُ الْعُبودِیةُ جَوْهَرَةٌ کنْهُهَا الرُّبوبِیةُ (خیلی جمله عجیبی است و از یک نظر جمله زننده‏‌ای هم هست.) فضیل! آیا تو می‏دانی که عبودیت چیست؟ آیا می‏‌دانی عبودیت چه گوهری است؟ عبودیت گوهری💎 است که ظاهرش عبودیت است و کنه و نهایت و باطنش، آخرین‏ منزل و هدف و مقصدش ربوبیت است. ممکن است بگویید یعنی چه؟ آیا امام جعفر صادق خواسته بفرماید که عبودیت اولش بندگی است و آخرش خدایی؟ آیا می‌خواهد بگوید که یک بنده از بندگی به خدایی می‌رسد؟ نه، در تعبیرات ائمه هرگز چنین تعبیراتی نمی‌آید. اهل عرفان برای اینکه مردم دیگر را دست بیندازند، معانی‌‏ای که در نظر می‌گیرند با یک تعبیراتی می‌گویند که دیگران تکان بخورند و ناراحت بشوند. این یک نوع قلقلک دادن به مردم است. مثلًا مولوی یا شبستری چنین تعبیراتی دارند. شبستری می‌گوید: مسلمان‏ گر بدانستی که بُت چیست‏ یقین کردی که دین در بت پرستی است‏ این خیلی حرف عجیبی است ولی مقصود او غیر از این حرف‌هاست. یک مقصود صحیح دارد. با یک تعبیری می‌گوید که به قول خودش زاهدنماها را قلقلک داده باشد. یک شعر معروفی هست که به مولوی نسبت می‌دهند، نمی‌دانم در مثنوی هست یا نه؛ می‌گوید: از عبادت می‌توان الله شد نِی توان موسی‏ کلیم الله شد خیلی عجیب است! می‌گوید از عبادت نمی‌شود موسای کلیم الله شد ولی از عبادت می‌شود الله شد. یعنی چه؟ حال این حدیث را که من برایتان معنی کنم معنی این شعر هم واضح می‌شود. اصلًا معنی ربوبیت یعنی تسلّط، خداوندگاری، نه خدایی. فرق است میان خداوندگاری و خدایی. خداوندگاری یعنی صاحب‌بودن، صاحب‌اختیار بودن. در قضیه اصحاب الفیل 🐘 که ابرهه آمد و می‌خواست کعبه 🕋 را خراب کند و غارت می‌کردند، شترهای 🐪🐫 جناب عبدالمطّلب را هم که در بیابان بود گرفته و با خودشان برده بودند. عبدالمطّلب رفت نزد ابرهه. قیافه و عظمت و شخصیت عبدالمطّلب خیلی ابرهه را گرفت به گونه‌ای که با خود فکر کرد که اگر این مرد بزرگ شفاعت کند و از من بخواهد که متعرض کعبه نشوم و آن را خراب نکنم خراب نمی‌کنم. ولی برخلاف انتظارِ او عبدالمطّلب وقتی که لب به سخن گشود فقط درباره شُتران خودش صحبت کرد، درباره کعبه یک کلمه هم صحبت نکرد. ابرهه تعجب 😳 کرد، گفت من تو را خیلی آدم بزرگی حساب می‌کردم، من خیال کردم تو آمده‌ای برای اینکه برای کعبه شفاعت کنی، حالا می‌بینم آمده‌ای برای شترهای خودت شفاعت می‌کنی. او هم جواب خوبی داد، گفت: «انَا رَبُّ الْابِلِ وَ لِلْبَیتِ رَبٌّ» من خداوندگار شتران هستم و آن خانه هم از خود خداوندگاری دارد. کلمه «ربّ» یعنی خداوندگار، صاحب. ما به خدا هم که می‌گوییم رَبّ، از باب اینکه خداوندگار و صاحب حقیقی تمام عالم و تمام عالم‌هاست. می‌گوییم: الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ‏ سپاس خدای را که خداوندگار و صاحب است، صاحب تمام عالم‌ها. پس اصل معنی «ربّ» یعنی صاحب و خداوندگار، و ربوبیت یعنی خداوندگاری نه خدایی. فرق است میان خدایی و خداوندگاری. هر کسی مالک هر چیزی که هست، ربّ و خداوندگار آن چیز هم هست. حال معنی این حدیث چیست که امام فرمود عبودیت یک جوهره‌‏ای است که نهایت و کنهش ربوبیت است. نکته بسیار جالبی است. عبودیت، بندگی خدا خاصیتش این است که هرچه انسان راه بندگی خدا را بیشتر طی کند بر تصاحب و قدرت و خداوندگاری‌‏اش افزوده می‌شود، چطور؟ من در این جلسه فقط یک موضوع کوچکش را برایتان عرض می‌کنم؛ فهرستی از بعضی مسائل دیگرش را عرض می‌کنم ولی یک موضوعش را بسط می‌دهم. │💌 @arame_janam ╰───────

سبک شمردن نماز ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ یکی از گناهان، استخفاف نماز یعنی سبک شمردن #نماز است. نماز نخواندن یک گناه بزرگ است، و نماز خواندن اما نماز را خفیف شمردن، استخفاف کردن، بی‌اهمیت تلقی کردن گناه دیگری است. پس از وفات امام صادق علیه السلام ابوبصیر آمد به‏ امّ حمیده تسلیتی عرض کند. امّ حمیده گریست. ابوبصیر هم که کور بود گریست. بعد امّ حمیده به ابوبصیر گفت: ابوبصیر! نبودی و لحظه آخر امام را ندیدی؛ جریان عجیبی رخ داد. امام در یک حالی فرو رفت که تقریباً حال غشوه‏‌ای بود. بعد چشم‌هایش را باز کرد و فرمود: تمام خویشان نزدیک مرا بگویید بیایند بالای سر من حاضر شوند. ما امر امام را اطاعت و همه را دعوت کردیم. وقتی همه جمع شدند، امام در همان حالات که لحظات آخر عمرش را طی می‌کرد یکمرتبه چشمش را باز کرد، رو کرد به جمعیت و همین یک جمله را گفت: انَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلوةِ [¹] هرگز #شفاعت ما به مردمی که نماز را سبک بشمارند نخواهد رسید. این را گفت و جان به جان آفرین تسلیم کرد. امام نفرمود که شفاعت ما به مردمی که نماز نمی‌خوانند نمی‌رسد؛ آن که تکلیفش خیلی روشن است، بلکه فرمود به کسانی که نماز را سبک می‌شمارند. یعنی چه نماز را سبک می‌شمارند؟ یعنی وقت و فرصت دارد، می‌تواند نماز خوبی با آرامش بخواند ولی نمی‌خواند. نماز ظهر و عصر را تا نزدیک غروب نمی‌خواند، نزدیک غروب که شد یک وضوی سریعی می‌گیرد و بعد با عجله یک نمازی می‌خواند و فوراً مهرش را می‌گذارد آن طرف؛ نمازی که نه مقدمه دارد نه مؤخره، نه آرامش دارد و نه #حضور_قلب. طوری عمل می‌کند که خوب دیگر این هم یک کاری است و باید نمازمان را هم بخوانیم. این، خفیف شمردن نماز است. این‏جور نماز خواندن خیلی فرق دارد با آن نمازی که انسان به استقبالش می‌رود؛ اول ظهر که می‌شود با آرامش کامل می‌رود وضو می‌گیرد، وضوی با آدابی، بعد می‌آید در مصلّای خود اذان و اقامه می‌گوید و با خیال راحت و فراغ خاطر نماز می‌خواند. «السّلام علیکم» را که گفت فوراً در نمی‌رود، مدتی بعد از نمازْ با آرامش قلب تعقیب 📿 می‌خواند و ذکر خدا می‌گوید. این علامت این است که نماز در این خانه احترام دارد. 📢 نمازخوان‏‌هایی که خودشان نماز را استخفاف می‌کنند یعنی کوچک می‌شمارند (نماز صبحشان آن دم آفتاب است، نماز ظهر و عصرشان آن دم غروب است، نماز مغرب و عشاشان چهار ساعت از شب گذشته است و نماز را با عجله و شتاب می‌خوانند) #تجربه نشان داده که بچه‌های اینها اصلًا نماز نمی‌خوانند. 🔊 شما اگر بخواهید واقعاً نمازخوان باشید و بچه‌هایتان نمازخوان باشند، نماز را محترم بشمارید. نمی‌گویم نماز بخوانید؛ بالاتر از نماز خواندن، محترم بشمارید. اولًا برای خودتان در خانه یک مصلّایی انتخاب کنید (مستحب هم هست) یعنی در خانه نقطه‌ای را انتخاب کنید که جای نمازتان باشد، مثل یک محراب برای خودتان درست کنید. اگر می‌توانید (همان طوری که پیغمبر اکرم یک مصلّی‏ و جای نماز داشت) یک اتاق را به عنوان مصلّی‏ انتخاب کنید. اگر اتاق زیادی ندارید، در اتاق خودتان یک نقطه را برای نماز خواندن مشخص کنید. یک جانماز پاک هم داشته باشید. در محل نماز که می‌ایستید، جانماز پاکیزه‌ای بگذارید، مسواک 🪥 داشته باشید، تسبیحی 📿 برای ذکر گفتن داشته باشید. وقتی که وضو ⛲️ می‌گیرید، اینقدر با عجله و شتاب نباشد. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱. وسائل، ج 3/ ص 17، ح 11 │📕 @athar_shahid ╰๛- - - - - - - - - - - - - -