🏴امام رضا علیه‌السلام: اى پسر شبیب! اگر شاد می‏‌شوی که ثوابی مانند ثواب کسانی که با حسین علیه‌السلام شهید شدند برای تو باشد، هر وقت به یادش افتادى بگو: «یا لَیتَنِی كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً» #محرم #امام_حسین علیه السلام ┈••✾🏴✾••┈

📹 ببینید | روضه‌ی #عصر_عاشورا به روایت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای مدّظله العالی 🏴 ...وقتى که زینب رسید آن‌جا جسد عزیزش را روى زمین گرم کربلا افتاده دید به جاى هرگونه عکس‌العملى، به جاى هر گونه شکایتى رفت به طرف جسد عزیزش ابى‌عبداللَه خطاب به جدش پیغمبر صدایش بلند شد «یا رسول‌اللَه صلی علیک ملیک السماء هذا حسینک مرمل بالدماء مقطع الاعضاء»... 💻 صفحه ویژه حسینیه امام خمینی👇 https://farsi.khamenei.ir/package?id=18121

📲 #استوری | رهبر انقلاب: اگر ملت ما #عاشورا را این‌جور در طول قرنهای متمادی با اصرار #تبیین نمیکردند و بیان نمیکردند، ممکن بود این حادثه‌ی مهم از یادها برود یا بسیار ضعیف‌تر از آنچه واقع شده است منعکس بشود. 🔍 دسترسی به محصولات بسته‌ی رسانه‌ای #از_تبیین_تا_قیام👇 ◾ Farsi.Khamenei.ir

📹 ببينيد | مشهور شد که قُتِلَ الْحُسين... ▪️مرثیه‌خوانی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به زبان ترکی در مورد سيدالشهدا(ع) در اردبیل 🏴 #از_تبیین_تا_قیام ◾ Farsi.Khamenei.ir

#نهج_البلاغه | #حکمت ۱۴۱ 🏷️ ┄┅═✧ا﷽ا✧═┅┄ ❁• ┅───────────────┅ ☜ ─┅•═༅𖣔✾✾𖣔༅═•┅─ ♻️ ترجمه فیض‌الاسلام: امام عليه السّلام (دربارۀ آسوده ماندن) فرموده است: كمى جيره خوار يكى از دو دست است (و دست ديگر، بدست آوردن مال است) 🇯‌ 🇴‌ 🇮‌ 🇳

امام عليه السلام در اين كلام نورانى اشاره به واقعيتى دربارۀ آسايش خانواده‌ها مى‌كند و مى‌فرمايد: «كمى عائله يكى از دو آسايش است»؛ (قِلَّةُ‌ الْعِيَالِ‌ أَحَدُ الْيَسَارَيْنِ‌) 👈 انسان در دو حالت از نظر زندگى مادى در آسايش است: نخست اين كه مال و درآمد فراوانى داشته باشد كه جوابگوى عائلۀ او باشد، هرچند عائله‌اش سنگين به نظر رسد. و راه ديگر اين كه اگر درآمد او اندك است افراد #خانواده او نيز كم باشند تا به زحمت نيفتد. اين در واقع تسلى خاطر براى كسانى است كه فرزندان كمى دارند و از كمى فرزندان رنج مى‌برند مثل اين‌كه در ميان مردم معمول است كه اگر كسى خانۀ كوچكى داشته باشد به او مى‌گويند غمگين نباش مشكلات تو كمتر است؛ هر كه بامش بيش برفش بيشتر. اين سخن شبيه چيزى است كه در كتاب «ادب الكتاب» آمده است كه مى‌گويد: «اَلْقَلُم أحَدُ اللِّسانَيْنِ‌ وَ الْعَمُّ‌ أحَدُ الْأَبَوَيْنِ‌ وَ قِلَّةُ‌ الْعِيالِ‌ أَحَدُ الْيَسارَيْنِ‌ وَ الْقَناعَةُ‌ أحَدُ الرِّزْقَيْنِ‌ وَ الْهَجْرُ أَحَدُ الْفِراقَيْنِ‌ وَ الْيَأْسُ‌ أَحَدُ النَّجْحَيْنِ‌ قلم يكى از دو زبان و عمو يكى از دو پدر و كمى عيال يكى از دو آسايش و #قناعت يكى از دو روزى و قهر كردن يكى از دو فراق و مأيوس شدن يكى از دو پيروزى است». در اين‌كه آيا اين سخن امام عليه السلام تشويقى بر تحديد نسل به هنگام محدود بودن درآمدهاست يا نه اختلاف نظر است. بعضى معتقدند كه اين كلام حكيمانه ناظر به مسئلۀ تحديد نسل است و جامعۀ اسلامى را دعوت مى‌كند كه در صورت كمبودها، مواليد را كنترل كنند مبادا به زحمت بيفتند، در حالى كه جمعى ديگر عقيده دارند اين جمله چنين مفهومى را ندارد، بلكه تنها بيان واقعيت است و تسلى خاطرى است براى كسانى كه فرزندان كمى دارند و از آن رنج مى‌برند. درست مثل اين‌كه هرگاه كسى مركبى نداشته باشد به او مى‌گويند: نداشتن مركب سبب آسودگى از هزينه‌هاى مختلف آن است.

79 - التفات به زوّار حسینی آقای سید عبدالرسول خادم در همین سفر اخیر تشرف حقیر در کربلا ( 14 رجب 88 ) نقل کرد از مرحوم سید عبدالحسین کلیددار حضرت سیدالشهداء علیه السّلام پدر کلیددار فعلی که آن مرحوم اهل فضل و از خوبان بود . شبی در حرم مطهر می بیند عربی پابرهنه خون آلود ، پای خونین و کثیف خود را به ضریح زده وعرض حال می کند . آن مرحوم او را نهیب می دهد و بالا خره امر می کند که او را از حرم بیرون نمایند ، در حال بیرون رفتن گفت یا حسین علیه السّلام من گمان می کردم این خانه توست معلوم شد خانه دیگری است . همان شب آن مرحوم در خواب می بیند آن حضرت روی منبر در صحن مقدس ص: 164 تشریف دارند در حالی که ارواح مؤ منین در خدمت هستند حضرت از خدام خود شکایت می کند . کلیددار می ایستد و عرض می کند یا جداه ! مگر چه خلاف ادبی از ما صادر شده ؟ می فرماید امشب عزیزترین مهمانهای مرا از حرم من با زجر بیرون کردی و من از تو راضی نیستم و خدا هم از تو راضی نیست مگر اینکه او را راضی کنی . عرض کرد یا جدا ! او را نمی شناسم و نمی دانم کجاست ؟ فرمود الا ن در خان حسن پاشا ( نزدیک خیمه گاه ) خوابیده و به حرم ما هم خواهد آمد و او را با ما کاری بود که انجام دادیم وآن شفای فرزند مفلوج اوست و فردا با قبیله اش می آیند آنها را استقبال کن . چون بیدار می شود با چند نفر از خدام می رود و آن غریب را در همانجایی که فرموده بودند می یابد ، دستش را می بوسد و با احترام به خانه خود می آورد و از او به خوبی پذیرایی می نماید . فردا هم به اتفاق سی نفر از خدام به استقبال می رود چون مقداری راه می رود می بیند جمعی هوسه کنان ( شادی کنان ) می آیند و آن بچه مفولجی که شفا یافته همراه آورده اند و به اتفاق به حرم مطهر مشرف می شوند .