-
دوست دارم برایت بنویسم، با این که میدانم هیچوقت این نوشته به چشمانت نمیرسد.
نه این که نخوانیام، نیستی که بخوانیام.
برایت مینویسم، به امید این که همین حالا که درحال نوشتن کلمات هستم، بخوانیام.
کاش میشد خیسی پارچهای باشم که تب داغ عزیزانت را به خود میگیرد؛
یا مثلا آغوشی برای در بغل گرفتن غمات که بر سر دل ها مانده. کاش میشد مهری باشم تا محبت تو را بر دلهای ناآگاه بنشانم.
کاش طوفانی بودم که دشمنانت را در خود محو میکرد.
کاش انتقامت بودم؛ میرفتم و آنان که تو را از ما گرفتند را، از صفحهی روزگار پاک میکردم.
چشم میبندم و در تمام آن چیزهایی که هنگام نبودت تسکین دلهاست، غرق میشوم.
برایت موشک نیستم که به قلب دشمن بخورم؛ پس قلم میشوم که مرهمی باشم بر قلب بی قرار دوست دارانت.
زمین برای داشتنت کوچک بود،
آسمان به آغوشت گرفت.
.
إِنَّ الاِنسانَ لَفي خُسر*
که نه تنها انسان، بلکه زمین هم با از دست دادنت پیوسته در خسران قرار گرفت ..
.
[
#زینببهار| غمی که هفت روزه شد؛
برای تو که پاسداری از جانمان افتخارت بود؛
جمعه ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ ]
