اولین تمثال عمرمه که رو قلبم نشسته، میخوام این یکی رو قاب کنم.

بچها خیلی قشنگه

تیکه‌ای که حق مطلب این روزای من رو اَدا می‌کنه، کوچ می‌کنم به خاطراتِ تو از صداهای بلند تو سرم..

نمیدونم شبا مغز فعال‌تره یا دانشمندای احمق شهود انسان رو درک نمی‌کنن؟ انگار شب‌ها بااراده‌تر میشم

افرین به خودم که سریال ندیدم و فقط شروع کردم

البته وسط راه شماره یکم گرفته

منتظر حقوق بابامم تا موفقیتم رو جشن بگیرم

فردا میخوام تخریب کنم هرچه بادا به کتفم بادا

گاهی‌وقتا به این فکر میکنم ریحانه ۱۳ ساله چقدر انسان قوی و پر قدرتیه! یه تنه میتونه برینه به کل زندگیم و روزم رو خراب کنه. صدای گوش‌خراشش، نعره خر‌گونه‌ش، طرز راه رفتن و تربیتش، خودم دلم برای خودم میسوزه از اینکه بهش نگاه میکنم و اخمم میگیره آخه میترسم پیشونیم خط بیفته مجبور بشم بوتاکس کنم.

واقعا کاش مثل بقیه دغدغه های بدیهی و پیش‌پا افتاده داشتم، کاش مثل دخترای ایتا پرایوت داشتم و می‌نوشتم آدمایی که نمیشناسم رو ریم میزنم و خیلی کصخلانه منتظر میموندم اکسم عضو بشه. آخ که حالم بهم خورد همون بهتر دغدغم به جای یک پسر کار و بارمه، از اینکه یه گولاخی باید از تهران بیاد تا کارای سرمایه گذاریم رو شروع کنم. وای این دغدغه کجا و اون دغدغه کجا؟ واقعا بنظرم بیاید یه روزی این پرایوت داشتن پسر دخترا و چص‌ناله هاشون رو مسخره کنیم درعین کرینج بودن خنده‌داره