❗️ "داریم نابود می‌شیم؛ زندگی برامون نمونده؛ آینده‌ بچه‌هامون به فنا رفت؛ چرا نمی‌رید بشینید توافق کنید؟ چرا جنگ رو تموم نمی‌کنید؟" ✍️ دشمن با تخریب زیرساخت‌های زندگی (فولاد، پل، دارو، برق و ...) به دنبال خسته‌کردن، ترسوندن و ناامید کردن ماست. تا کجا؟ تا جایی که جملات بالا بشه اراده و مطالبه عمومی ما... حیثیت جهانی و تمدنی دشمن در معرض نابودی‌ه و به همین دلیل ممکنه و احتمالش بالاست که جنگ رو به زندگی روزمره مردم بکشونه. اولا باید برای هر فاجعه‌ای آماده باشیم؛ نترسیم و نترسونیم. و ناامید نشیم و امیدوار کنیم. آقا سید مجتبی راهکار و فن بدل ناامید کردن مردم با تخریب زیرساخت‌ها رو گفتن بهمون: "امیدآفرینی از طریق آباد کردن و ساختن کشور و کار اقتصادی در میانه جنگ" هر کاری که نشون بده جامعه زنده‌ست، زندگی جاری‌ه و کشور هنوز در حال حرکت و پیشرفته... خواصِ میدان‌دار برای جهاد شبانه، باید برای جهاد روزانه هم برنامه‌ریزی و میدان‌سازی کنند. گروه‌های نخبگانی، فرهنگی، اقتصادی و ... به این فکر کنن که چه کار و پروژه عملی و میدانی می‌تونن انجام بدن تا مردم ببینن جریان زندگی، حرکت، سازندگی و آبادانی هنوز برقراره در کشور. اون کار و اون پروژه میتونه از کشت انبوه نهال‌های مثمر در کشور باشه که رهبر انقلاب اشاره کردن تا ایجاد جریان مردمی و رسانه‌ای و راه‌اندازی موکب‌ها برای پشتیبانی از مدیران اقتصادی و مدیران صنایع بزرگ استان‌ها جهت حفظ و ادامه جریان تولید و تعطیل نکردن صنایع (مشابه پشتیبانی از فرماندهان نظامی، مدیران اقتصادی و صنعتی کشور هم باید حمایت بشن). اگه ضرورت و فوریت این مسئله، راهبرد دشمن و خواست امام جامعه جا بیفته اولا برای خواص، اونوقت هر کسی با اضطرار و دعا مصداق کار و پروژه ای که میتونه تعریف کنه یا توش مشارکت کنه رو شخصا پیدا می‌کنه... https://eitaa.com/azad_nevisi

برای افزایش تاب‌آوری اجتماعی و عمومی، باید خواص و نخبگان، علاوه بر خیابان، برای مشارکت مردم در عرصه های اقتصادی، تولیدی، معیشتی، آبادانی و سازندگی میدان‌سازی کنند. سردادن شعار جنگ جنگ تا پیروزی در خیابان توسط مردم باید به حرکت‌های عملی در راستای افزایش تاب‌آوری و امیدآفرینی پیوست شود تا خود مردم نشان دهند شعارشان عاری از واقعیت نیست و نه تنها بزرگ‌ترین نقطه ضعف‌ کشور و آخرین کورسوی امید دشمن را می‌شناسند بلکه برای کور کردن همان کورسوی امید نیز رأسا قیام می‌کنند. اگر ضرورت و فوریت این مسئله، راهبرد دشمن و خواست امام جامعه اولا برای خواص جا بیفتد، آن وقت هر کسی با اضطرار و دعا مصداق کار و پروژه ای که می‌‌تواند تعریف کند یا در آن مشارکت کند را شخصا پیدا می‌کند. میدان و خیابان و سیاست یک ضلع چهارمی می‌خواهد که بر هر سه مورد قبلی شدیدا اثرگذار است. https://eitaa.com/azad_nevisi

✍️ «استراتژیست» کافی‌ست؛ نیاز به «تاکتیسین» داریم! "حضور مردم در خیابان باید نقش‌آفرینی انبوه و مؤثر در عرصه‌های مختلف حکمرانی اعم از اقتصادی، سیاسی و غیره تبدیل شود" باید این حرف خوب و درست را از لایه "استراتژی" به لایه "تاکتیک" منتقل کنیم؛ یعنی "راهکار" بدهیم، "روش مشارکت" طراحی کنیم. هر فرد و جمعی در حد اعتبار و توان خود، در یک موضوع کوچک یا بزرگ، در یک محله، یک روستا، یک شهرستان، یک استان یا در سطح کشور راهکاری را برای مشارکت انبوه و مؤثر مردم طراحی و شخصا یا جمعا پیاده‌سازی کند. بعد این تجربه‌ها از راهکار و روش مشارکت را رسانه‌ای کنیم؛ در رسانه‌ای کردن هم فهم ظرافت اینکه "چگونه" مشارکت رقم خورد باید محور باشد. اراده‌ها و اندیشه‌ها باید متمرکز بر طراحی تاکتیکی، عملیاتی و اجرایی باشد. آنها که این حرف‌های خوب و درست را می‌زنند نباید خودشان را بیرون از مسئله ببینند و صرفا برای دیگران استراتژی تجویز کنند. مسئله‌ اگر از درون شخص بجوشد، باید متناسب با توان و اعتبار و محدودیت‌ها و اقتضائات شخص به مرحله اجرا نزدیک شود. کوچکترین مشارکت انبوه مردم در یک موضوع، اثرات خارق‌العاده دارد؛ اما به قدری تولید راهکار و طراحی روش مشارکت سخت است که فکرش را نمی‌کنید؛ همین الان امتحانش کنید! دشواری و پیچیدگی این امر است که چیستیِ موضوع و مقیاس مشارکت را فرع ماجرا می‌کند. اینکه مشارکت انبوه و مؤثر مردم در حوزه اقتصادی (مثلا تولید یا سرمایه‌گذاری جمعی یا مصرف کالاهای داخلی) یا امور عام‌المنفعه باشد یا مشارکت‌های سیاسی (چه در سطوح محلی یا سطوح ملی و رهبری میدان و دیپلماسی و غیره) همگی فرع ماجراست. با این حال، به نظر چاره‌ای نیست؛ باید انجامش داد... https://eitaa.com/azad_nevisi