دلم‌برای‌اونایی‌که‌از‌آسمونا‌نگام‌میکنن‌تنگ‌میشه:)

اینایی که حواسشون به جزئیات هست خیلی خوبن؛ “دیر جواب پیام دادی نگران شدم. چرا رنگت پریده؟ دستت زخم شدها! چرا صدات گرفته؟ چرا دیشب انقد دیر خوابیدی؟ چشمات قرمز شده. چرا غذاتو نخوردی؟ بی حالی، چیزی شده؟”

_

اما من هیچوقت خیلی قوی نبودم؛ حتی یه جاهایی دل نازک تر و لوس تر از خیلیاتون بودم ، اما چون میدونستم نمیتونم روی هیچکس حساب باز کنم خیلی جاها وانمود کردم همه چی اوکیه و اصلا ناراحت نیستم .

آدمایی که ناراحتیشون رو به روت نمیارن، هیچی نمیگن و دعوا نمیکنن، همونایین که یدفعه قید همه چیزو میزنن و یهویی میرن..

و در نهایت دل به جایی میرسد که‌ دو راه بیشتر ندارد؛ یا باید سنگ شود یا خون..!

_

گاهی وقتها معجزه همون آدمهای خوش قلبی هستن که اتفاقی سر راهتون قرار میگیرن💙:)

مشکل‌ِما‌این‌بود‌،فکر‌میکردیم‌همه‌مثله‌خودمونن..

_

H :)

آسمان گرفته را دوست دارم، چون درک میکنم گرفته بودن و نباریدن را..