من از نبود کسی ناراحت نمیشم ؛
فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد غمگین میشم .
فکر کنم هیچوقت نتونم کل ماجرا رو برای کسی تعریف کنم ؛ اما هر کس منو قبل و بعد از اون اتفاق میشناخت ، میدونه که دیگه هیچوقت آدم سابق نشدم .
نمیدونم چرا هیچوقت نمیتونم یچیزی رو مثل آدم رها کنم ، همیشه سر یه موضوع تکراری صدبار از اول غصه میخورم : ))