ما بیشتر مواقع منتظر هستیم تا مسیر تمام شود، تا با مهر تأییدی که به دست میآوریم احساس خوشبختی کنیم!
اما درست زمانیکه مسیر را تمام میکنیم، حسرت آن را میخوریم و شاید آرزو میکنیم که ایکاش دوباره به مسیر برگردیم!
مسیر قبلی تمامشده، احساس خوشبختی حس نمیشود، پس دوباره مسیر جدیدی را شروع میکنیم به این امید که شاید اینبار خوشبختی را حس کنیم!
حس کردن خوشبختی حس کردن مسیری است که خودمان تلاش میکنیم تمامش کنیم؛ اما موضوع اصلاً تمام کردن یا نکردن نیست، موضوع تلاشی است که در مسیر انجام میدهیم. این تلاش هرچقدر سختتر باشد و مسیر با چالشهای بیشتری همراه باشد، احساس خوشبختی عمیقتر خواهد بود! مخصوصاً اگر بتوانیم مسیر را به پایان برسانیم.
بسیاری از ما خاطرات سختی داشتهایم مثلاً امتحانی که سخت بوده و هفتهها درس خواندهایم و بیخوابی کشیدهایم تا در امتحان موفق شویم. در همان فرایندی که برای امتحان تلاش میکردیم، بخشی از ما آرزو میکرده که ایکاش زودتر از زیر این فشار خلاص شود و بخش دیگری در وجود ما لذتی مبهم را تجربه میکرده و بیخوابیها را طاقت میآورده.
این لذت مبهم همان احساس ناپایدار و گنگی است که خوشبختی نام دارد و دقیقاً تجربه دوباره همین حس مبهم است که ما را وسوسه میکند تا مسیر جدیدی را امتحان کنیم!
اگر از مسیر آگاه باشیم، این احساس با تمام ابهامی که دارد، عجیب در درون ما تأثیر میگذارد. هیجانی گرم و قابللمس که آرامشی عمیق و درعینحال ناپایدار دارد!
تجربه این احساس ما را به کسی که هستیم و ظرفیت واقعیی که داریم نزدیک میکند و تلاشهای ما را برای کسی که دیگران دوست دارند از ما ببینند کم میکند!
تجربه این احساس در طول مسیری که انتخاب میکنیم خوشبختی را برای ما پررنگتر میکند.
وقتی به مسیر و تلاشهایمان آگاه هستیم، قطعاً به این فهم خواهیم رسید که
احساس خوشبختی جوششی از درون است، . مبهم و غیرقابلتعریف اما عمیق و درعینحال موقت است!
-
#پونه_مقیمی
#غریق
-
@Mava_a !🥥'
