ممکن است آنقدر خودمان و تواناییهایمان را سرکوب کنیم که فقط به دیدن زندگی دیگران راضی شویم. زندگی دیگران را میبینیم، تحلیلشان میکنیم، تا گذر زندگی خودمان را نبینیم. نبینیم که تصمیم گرفتیم نسبتبه خودمان بیتفاوت باشیم و نسبتبه دیگران واکنش مدار.
ممکن است روزی تمام آرزویمان فرزندانمان و عزیزانمان شوند. با خندهی آنها شاد شویم و با گریه آنها غمگین شویم.
خودمان را فراموش میکنیم، هویت و تواناییهای خود را حذف میکنیم و به هویت و خط زندگی یک عزیز میچسبیم و با او نفس میکشیم و با او روزها را سپری میکنیم، غافل از اینکه آدمی غمگین در درون ما آهسته جان میدهد! چون حق ندارد خودش از زندگیاش استفاده کند!
روزی که تصمیم میگیریم خودمان را حذف کنیم روز غمگینی خواهد بود. به این غم آگاه باشید، برای این غم بهدنبال مقصر نگردید و بهتر است اگر میخواهید این کار را بکنید، برای هدفی انجام دهید که ارزشش را داشته باشد! و به یاد داشته باشید که انعطاف به خرج دادن در روابط عاطفی، عادت سازندهای است که به حفظ یک رابطه سالم کمک میکند و با نادیده گرفتن خود و هضم خود
متفاوت است!
حذف کردن بخشهای مهمی از خود شیوه مخربی برای زنده نگاه داشتن یک رابطه است که در بلندمدت اثر معکوس دارد. پس انعطاف به خرج دهید تا مرزی که هنوز بخشی از شما سالم باقی مانده باشد و بتواند لذت ببرد و بخندد (:
-
#پونه_مقیمی
#غریق
☕️'
Mava | مأوی
