به بادِ حادثه بالم اگر شکست، چه باک! خوشا پریدن با این شکسته‌بالی‌ها #شاخه_نبآت 🪄@Mava_a

‌ #شاخه_نبآت 🪄@Mava_a

‌ناز چشمان تو را قاب کنم در دل شب تا که مهتاب ننازد به جمالش هر شب #هناس 🪄@Mava_a

جان من سهل است، جان جانم اوست دردمندم خسته‌ام درمانم اوست - #مولوی ‌️ #هناس 🪄@Mava_a

من پریشان شده موی پریشان توام کفر اگر نیست بگویم که مسلمان توام من گرفتار تو و موی سیاه تو شدم من سرکش به خدا رام و به راه تو شدم وای من هر نفست معجزه‌ها تازه کند عشق آمد که مرا با تو هم اندازه کند #هناس 🪄@Mava_a

من اگر دل بدهم، دل نشکستن بلدی؟ تا ابد مال تو باشم تو نرفتن بلدی؟ ﺑﻠﺪی ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻢ ﺟﺎ ﻧﺰﻧﻰ رد ﻧﺸﻮی؟ ﻣﻦ اﮔﺮ ﺷﻜﻮه ﻛﻨﻢ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟ ﺑﻠﺪی دل ﺑﺒﺮی ﻋﺸﻮه ﻛﻨﻰ ﻧﺎز ﻛﻨﻰ ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ‌ﻫﺎ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻧﺎز ﻛﺸﻴﺪن ﺑﻠﺪی؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺸﻮم ﭘﺮﺳﻴﺪی ﺑﻴﺘﻰ از ﻋﺸﻖ ﺑﮕﻮ ﺷﻌﺮ ﺳﺮودن ﺑﻠﺪی ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺳﻮژه‌ی ﻧﻘﺎﺷﻰ اﻣﺮوز دﻟﻢ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﭘﻠﮏ ﻧﺰن ﺧﻮب ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻠﺪی دو ﺳﻪ ﺧﻄ ﻋﺸﻖ ﺑﺮای دل ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﻮﻳﺲ ﻫﻤﻬ‌ﻰ دار و ﻧﺪارم ﺗﻮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟ #هناس 🪄@Mava_a

پنهان اگر چه داری، جز من هزار مونس من جز تو کس ندارم، پنهان و آشکارا... - #اوحدی #هناس 🪄@Mava_a

سوختم زین آشنایان، ای خوشا بیگانه‌ای! - #ملک‌_الشعرای_بهار

دلبسته به تو بودم و غمخوار نبودی افسوس که دل دادم و دلدار نبودی از سادگیم سفره‌ی دل نزد تو شد باز محرم شدی و حافظ اسرار نبودی دل‌ را به‌ تو دادم که‌ شوی‌ صاحب قلبم عشق‌ تو هوس بود و خریدار نبودی هر بار که غم‌های تو مهمان دلم بود محتاج ترین بودم و یکبار نبودی ای داد که تو همدم و همراه نبودی همخانـه من بودی و انگار نبودی:) #هناس 🪄@Mava_a

دل ز تن بردی و در جانی هنوز دردها دادی و درمانی هنوز... #هناس 🪄@Mava_a

دعایی گر نمی‌گویی به دشنامی عزیزم کن که گر تلخ است، شیرین است از آن لب هر چه فرمایی - #سعدی #شاخه_نبآت 🪄@Mava_a

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند دیده‌ام خیره به ره ماند و نداد نامه‌ای تا دل من شاد کند خود ندانم چه خطائی کردم که ز من رشتهٔ الفت بگسست در دلش جائی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست هر کجا مینگرم، باز هم اوست که بچشمان ترم خیره شده درد عشقست که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده گفتم از دیده چو دورش سازم بیگمان زودتر از دل برود مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردیست که مشکل برود تا لبی بر لب من میلغزد میکشم آه که کاش این او بود کاش این لب که مرا میبوسد لب سوزندهٔ آن بدخو بود میکشندم چو در آغوش به مهر پرسم از خود که چه شد آغوشش چه شد آن آتش سوزنده که بود شعله‌ور در نفس خاموشش شعر گفتم که ز دل بردارم بار سنگین غم عشقش را شعر خود جلوه‌ئی از رویش شد با که گویم ستم عشقش را مادر، این شانه ز مویم بردار سرمه را پاک کن از چشمانم بکن این پیرهنم را از تن زندگی نیست بجز زندانم تا دو چشمش به رخم حیران نیست به‌چکار آیدم این زیبائی بشکن این آینه را ای مادر حاصلم چیست ز خود آرائی در ببندید و بگوئید که من جز او از همه کس بگسستم کس اگر گفت چرا؟ باکم نیست فاش گوئید که عاشق هستم قاصدی آمد اگر از ره دور زود پرسید که پیغام از کیست گر از او نیست، بگوئید آن زن دیرگاهیست، در این منزل نیست - #فروغ_فرخزاد #هناس 🪄@Mava_a