°پارادوکس
مسئله این است که زمان تاثیر چندانی بر فراموشیات نداشت، به گمانم خانه و زندگیات را ول کردی و هرشب در خوابهایم جولان میدهی. خیال را بیخیال! بیا واقعنگر باشیم، شاید به ناتوانیام در فراموش کردنت پی ببری.
واقعیتش تو آنقدر کوچکی که هر کتابی را ورق میزنم، لابهلای صفحاتش چهارزانو نشستی، آنقدر بزرگی که فقط گوشه چشمی از تو تمام آسمان را در بر میگیرد.
آنقدر دل رحمی که هنوز اجازه دارم بیاجازه پشت تاریکی پلکهای بستهام ببوسمت و آنقدر بی رحمی که توانستی نیمه شب، بیخبر رهایم کنی.
آنقدر فراوانی که با نگریستن به هرکس ابتدا تو را میبینم و آنقدر کمیابی که هیچ کجای جهان همانندت را پیدا نمیکنم.
آنقدر خیالت سریع از مغزم میگذرد که مثل طوفانی همه افکارم را بههم میریزد و مرا میان ویرانهای رها میکند، و آنقدر خرامان و آهسته از فکرم عبور میکنی که ساعت و ثانیه به احترامت میایستند.
آنقدر شیرینی که یادت هر قهوه تلخی را شیرین میکند و آنقدر تنهاییای که با نبودنت روانهی قلبم شده تلخ است که زبانم برای گفتن دوستت دارم به دیگری نمیچرخد.
میبینی؟ هیچگاه نمیتوانم به دستهای سرد و آبی رنگ غفلت بسپارمت.
-
#حدیث_عجم
#هِناس
-
@Mava_a !🌿'
