انیمیشن " دست آموزِ ابله " #ترامپ #اپستین #صهیونیسم #انیمیشن @berangenoor_saberpour

صبحیم که با پرچم نور آمده‌ایم با غیرت و عزت و غرور آمده‌ایم از مشت گره کرده‌ی ما معلوم است با شور حماسه‌ی حضور آمده‌ایم 📸مردم منطقه گلستان اهواز #پای_کار_ایران 🖥 اثر زیبای محمد ترک 📷 تصویر با کیفیت 🎥 ریـــــــلز 📲 @masjedevelayat

اول یک "ماشاالله" از ته دل بگویید تا بگویم چه: حدود یک ماه است هم پای کار نشسته، هم راهنمای هنرمندان جدیدالورود شده، هم هر جا به حضور و مشورتش نیاز بوده رفته، هم شب‌ها در خیابان شعار داده، عکاسی کرده، و این‌طور هنرمندانه به رخ دشمن کشیده، هم آثارش روی دیوارنگاره‌ها خار چشم دشمن شده، هم از بی‌مهری‌ها چشم پوشیده، هم امروز پای حرف ما نشسته... این یک نفر از آتش به اختیارهای سیدعلی است ها! قدر این‌جور انسان‌ها را باید دانست. خدا تا انقلاب امام مهدی عج برای ما و در راه خودش حفظش کناد! آقای محمد ترک را می‌گویم. بله! @Torkstudio 🖌🎨میز کار مریم دباغ: @Mdabagh_art

🇮🇷 اجتماع بزرگ مردم اهواز 🔻با مداحی سیدمحمدرضا نوشه‌ور و محمد اسداللهی ✅ با اجرای گروه های سرود و تئاتر و با حضور چهره های مختلف هنری و ورزشی 📽 غرفه های متنوع هنری و مواکب مردمی 💎 بخش ویژه کودکان با برنامه های متنوع ⏰ چهارشنبه ساعت ۲۰:۳۰ بلوار آیت الله بهبهانی، مقابل شهربازی

برنامه زمانه . شبکه دو نمایش آثار طراحی شده از اجتماع مردم منطقه گلستان اهواز طراح: محمد ترک دانلود ویدیو مشاهده ویدیو @Torkstudio

ویدئو رو حتما مشاهده کنید. خیلی حس خوبی داره.

❌❌❌هنر در شرایط جنگی / 31 🚫 دزدی از آذوقۀ سربازان خط مقدم! ✍️اول: خیلی با خودم کلنجار رفتم که آیا زمان انتشار این یادداشت الان است؟ وسط یک جنگ آخرالزمانی؟ در جنگ 12 روزه هم می‌خواستم بنویسم اما خودکنترلی کردم و ننوشتم اما به نظرم این حرف باید جایی گفته شود ولو خیلی‌ها به پتۀ قبایشان بربخورد! خوب بخورد فدای یک تار موی سربازان وطنم! ✍️دوم: در پشت جبهۀ جنگ در این دو تجربه‌ای که داشته‌ایم دو دسته سرباز بیشتر به‌چشم می‌آیند: دستۀ اول که من اسم‌شان را می‌گذارم سربازان وظیفه، کارمندان بخش دولتی هستند که بیش از وظیفه و توان و مسئولیتشان در این عرصه حاضر می‌شوند و خدمت می‌کنند و دسته دوم سربازان داوطلب که نه وظیفه دارند و نه مسئولیت و نه کسی بابت حضور و عدم حضورشان تشویق و تنبیهشان می‌کند. دستۀ اول کارمند دولتند. حقوقشان، پاداششان، عیدی‌شان، بیمه‌شان، اضافه‌کاری‌شان و... همه سر جای خودش محفوظ است و زندگی شخصی‌شان بابت طولانی شدن جنگ تلاطم چندانی حس نمی‌کند به اصطلاح این سربازان آذوقه بهشان می‌رسد. اما دستۀ دوم برای سربازی در این عرصه باید از همه‌چیز بگذرند. درآمد، کاسبی، بیمه و... نه تنها آذوقه‌ای ندارند برای جنگیدن بلکه خیلی فداکاری‌های دیگر هم باید بکنند. ✍️سوم: اگر هنرمندانی که این یک‌ماه همه‌جوره پای کار جنگ آمدند و هنوز هم هستند و خواهند بود را از دستۀ دوم – یعنی سربازان داوطلب – ببینیم، شاید نجابت‌شان حکم نکند که لب به شکوه و شکایت باز کنند. بیش از یک‌ماه است دوستان هنرمند سفارش‌هایشان را که تنها راه کسب درآمدشان است کنار گذاشته‌اند و آمده‌اند پای کار جنگ و مشخص هم نیست این روند تا کی ادامه داشته باشد! می‌دانم خیلی از این دوستان در مایحتاج اولیه زندگی، بیمه و ... واقعا در مانده‌اند خصوصاً در هم‌زمانی با اسفند و فروردین! ✍️چهارم: در این میان برخی دستگاه‌های فرهنگی و هنری وظیفه دارند با خرید و یا سفارش برخی تولیدات این دسته هنرمندان که پای کار جنگ هستند کمکی ولو بسیار اندک به آن‌ها کرده باشند و همزمان مایحتاج تبلیغاتی و رسانه‌ای خودشان را هم فراهم کنند البته اگر این چرخه درست مدیریت شود می‌توان امیدوار بود که آذوقه‌ای برای جنگیدن ولو اندک فراهم شود. در این یک ماه برخی نهادهای فرهنگی و هنری در این چرخه ولو ناقص، مشارکت داشته‌اند. حوزۀ هنری، سازمان اوج، مکتب حاج‌قاسم، سایت رهبری از جمله نهادهایی بوده‌اند که به سربازان این جبهه سفارش‌هایی ولو اندک داده‌اند و کار تولید کرده‌اند. اما سؤال اساسی از دو نهاد مهم و دارای بودجه‌‌های عظیم فرهنگی و هنری است که در این دو تجربه از جنگ هیچ‌وقت و هیچ‌کجا آن‌ها را ندیده‌ایم! اول وزارت فخیمۀ فرهنگ و ارشاد اسلامی است که اغراق نیست اگر بگوییم اداره آب و فاضلاب شهرستان خور و بیابانک در زمینۀ سفارش اثر هنری در این ایام از تمام طول و عرض و سبیل به سبیل مشاور و کارشناس وزارت ارشاد عملکرد بهتری داشته است! نهاد دوم صدا و سیمای جمهوری اسلامی است. این نهاد به غیر از بودجه‌ها ودرآمدهای هنگفتش، متولی تولید محتوا در فضای مجازی هم هست با بودجه‌ای چندین همتی! این بودجه کجا خرج می‌شود؟ کدام هنرمندی را تا الان شنیده‌اید که برای صدا و سیما یا مرکز فضای مجازی در این برهۀ زمانی سفارش تولید داشته باشد؟ صدا و سیما برای کدام‌یک از مایحتاج خود و برای پر کردن کدام ثانیه از آنتن‌اش در این روزها سفارش می‌دهد و یا هزینه می‌کند؟ برنامه‌های دیگرش بله! برای برنامه‌های دیگرش برای محتوایش، برای فرمش، برای تیتراژش، برای مجری‌اش، برای مهمان‌اش، برای نشانه‌نوشتارش، برای پوسترش و دکوراش و هزار کوفت و زهرمار دیگرش ردیف بودجه دارد و هزینه می‌کند. اما منظور من مصادیق برنامه‌های این روزها است. سوگمندانه باید گفت هیچ‌!

✍️پنجم: پس مایحتاج فرمی و محتوایی و رسانه‌ای صدا و سیما در این روزهای سرنوشت‌ساز چگونه تأمین می‌شود؟ این همه آثار هنری هنرمندان خط مقدم جنگ که آنتن صدا و سیما را پر کرده است چگونه تأمین می‌شود؟ این همه نشانه نوشتاری؟ این همه کاریکاتور و پوستر و تصویرسازی؟ چگونه؟ به صورت زالوصفتی! فرایندشان این‌گونه است: از سادگی و نجابت هنرمندان و سربازان جبهۀ انقلاب سوءاستفاده می‌کنند، برسرشان منت می‌گذارند که ما کارهایتان را در قاب تلویزیون نشان می‌دهیم! لوگوی شما می‌شود نشان فلان برنامه! نشانه نوشتار شما می‌شود لوگوی بالای شبکه‌ها در این‌ شب‌ها، کار شما دیده می‌شود، شما معروف می‌شوید و... و بدون هیچ‌گونه هزینه‌ای از کار هنرمندان استفاده و مایحتاجشان را تأمین می‌کنند! این کار اسمش چیست من نمی‌دانم! اما می‌دانم خیلی شرافتمندانه نیست. صدا و سیما برای راه‌اندازی این شبکۀ هنرمندان، برای رشدشان، برای آموزششان و... هیچ قدمی برنداشته و هیچ ریالی هزینه نکرده‌ است و نخواهد کرد. جنگ هم که تمام شود برای نشانه‌نوشتارهای برنامه‌هایش و برای دکور و پوستر و مایحتاج سریال‌ها و برنامه‌های آبگوشتی‌اش به هنرمندانی که این روزها صدای هلهله و شادیشان را می‌شنویم سفارش‌های چرب و نرم خواهد داد! یکبار دیگر برای خودتان مرور کنید صدا و سیما برای تولیداتی از این دست ردیف بودجه‌های چند همتی دارد! ✍️ششم: خیلی دوست دارم یک گزارش مالی از هزینه‌های صدا و سیما در این روزها به دست بیاورم. تناقض‌های عجیبی درش خواهد بود! دوست دارم یک مسئولی جرأت کند بیاید توضیح بدهد. دوستان هنرمند مواظب سادگی و نجابت بیش از حد خودمان باشیم، کنترل‌اش کنیم. ما در میانۀ این جنگ هر روز داریم تولید محتوا و فرم می‌کنیم کاملاً رایگان برای استفادۀ مردم. نه برای استفادۀ نهادهایی که وظیفه و ردیف بودجه دارند برای چنین تولیداتی. سنت غلط پایه‌گذاری نکنیم! برای نهادهایی مثل صدا و سیما، مثل شهرداری‌ها که قصۀ پرغصۀ دیگری هستند...