هدایت شده از می و معشوق؛
تو ادبیات کهن ما، شیخ و زاهد و محتسب شخصیتهای منفی حساب میشن. درواقع نماد افرادی هستن که دنیا رو ترک گفتن و لذات دنیوی رو حرام میدونن یا مثل محتسب بقیه رو بخاطر لذات دنیوی مجازات میکنن
چیزی که نباید اشتباه بشه اینه که این به معنی مخالفت با اسلام یا فقه نیست، بلکه در زمان شخصی مثل حافظ برای مقابله با زهد ریایی و جریان غالب دینی اون دوره، برخی اوقات ابیاتی سروده شده که منظورشون به اشتباه مخالفت کامل با دین برداشت شده. درحالی که به این شکل نیست و درواقع از زمان حافظ که این اشعار مقابلهای با محتسب و زاهد خیلی زیاد شدن، به شکل یک سنت ادبی دراومدن و این کلمات تبدیل به کلمات منفی تو اشعار عاشقانه و عرفانی شدن
وگرنه حافظی که میگه "فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد/که می حرام ولی به ز مال اوقاف است" همون حافظیه که میگه "هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم"
164.6K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
کار مفیدی که میتونید تو این ماه انجام بدید