این کلامِ کوتاهِ امیرالمؤمنین علیه‌السلام یه حقیقت عمیق روانی و معنوی رو میگه: «مَن غَضَّ طَرْفَهُ أراحَ قَلْبَهُ» یعنی آدمی که چشمش رو از نگاه‌های بیهوده و حرام کنترل می‌کنه، قلب و ذهنش به آرامش می‌رسه. خیلی از آشفتگی‌های درونی از جایی شروع میشه که چشم، بی‌محابا هر چیزی رو دنبال می‌کنه؛ بعدش خیال، مقایسه، حسرت، وسوسه و درگیری ذهنی میاد سراغ آدم. اما وقتی انسان نگاهش رو مدیریت می‌کنه، دلش کمتر درگیر هیجان‌های زودگذر و خواسته‌های آزاردهنده میشه؛ در نتیجه آرامش، تمرکز و سبکیِ قلب پیدا می‌کنه. انگار امام علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «آرامش دل، از دروازه‌ی چشم وارد می‌شود.» 🌱

عده ای از بازرگانان هندو(بت پرست) به حضرت سید الشهدا معتقد و علاقه‌مندند و برای برکت مالشان در سال مقداری از سود خود را در راه آن حضرت صرف می کنند، بعضی از آنها روز عاشورا شربت و پالوده و بستنی درست کرده و خود به حال عزا ایستاده و به عزاداران می دهند. یکی از آنها عادت داشت که همراه سینه زنها حرکت می‌کرد و با آنها به سینه می‌زد، زمانی که مُرد بنا به مراسمات مذهبیشان بدنش را سوزاندند تا تمام بدنش خاکستر شد جز دست راست و قسمتی از سینه اش که آتش آن دو عضو را نسوزانده بود.بستگانش آن دو قطعه را آوردند نزد قبرستان شیعیان و گفتند این دو عضو مربوط به حسین (ع) شماست. (دکتر اسماعیل مجاب) #حکایات_شیعی @ShiaMeme 🧠

من خودم منتقد شهید لاریجانی بودم و به او اعتنا نمی‌کردم! خاطره حجت‌الاسلام والمسلمین حامد کاشانی از انتقاداتش به شهید لاریجانی و رفع سوتفاهمات پس از دیدارش با ایشان

در لیگ ملت های ۲۰۲۵ بعد از سال های رو به افول والیبال کشور، تیم ملی والیبال ایران به همراه مربی خارجی مطرح حضور پیدا کرد با انتظار برای عملکردی بهتر از قبل. دومین بازی تیم ما در این رویداد با آمریکا بود که ساعت ۳:۳۰ بامداد ۲۳ خرداد ماه ۱۴۰۴ شروع شد. همه چیز از ابتدای بازی تا آخر ست دوم به نفع ما بود و پیاپی دست ها رو برده بودیم اما چیزی که جلب توجه می‌کرد پرچم اسرائیل در پشت زمین آمریکا بود، درست در کنار پرچم خودشون و تماشاگرانشون. این درحالیه که اسرائیل جزئی از تیم های لیگ ملت ها نبوده و نیست و اصلا اجازه آوردن پرچمش وجود نداره خصوصا تو بازی با ایران که ضمن حساسیت ها، عملیات روانی روی بازیکن های ایرانی محسوب میشه. صدا و سیما هم بارها درحین پخش سعی کرد که با نماهای بسته پرچم اسرائیل رو سانسور کنه تا تماشاگران از این مسئله آزرده نشن ولی خب موفق نبود و تصاویر پرچم به چشم میومدن. همه چیز همچنان عادی بود تا اینکه حمله به تهران و شهر های بزرگ ایران شروع شد. اسرائیل مارو مورد هدف قرار داده بود و چون سحرگاه بود خبر خاصی از جای معتبری منتشر نمیشد. اینترنت بین الملل هم وصل بود و اخبار ضد و نقیض چنل ها تنها منبع مورد اتکا بودن. این بین فقط بازیکن ها میدونن که چی شد تو زمین بازی و چه حرف هایی رد و بدل شد اما از دست سوم بازیکن های ما ناهماهنگ، نگران و پر از اشتباهات کوچیک و بزرگ شدن و در نهایت بازی ای که ما یک قدمی بردش بودیم رو باختیم. طبق حرف فدراسیون بازیکن ها بعد از اتمام بازی از جنگ اطلاع پیدا کردن اما اون چه که ویدیو های سایت های خارجی نشون میدن اینه که آمریکایی ها به صورت غیر مستقیم تلاش کرده بودن این موضوع رو به بازیکن های ما توی زمین بگن و یه جورایی بهشون استرس وارد کنن( تو اینترنت خبر پخش شده بود اما سرپرست تیم ما به اعضای تیم نگفت). ما باختیم همزمان با مشکلاتی که برای پدافندمون پیش اومده بود اما همه ادامه دادیم. هم سرباز های پشت لانچر هم سرباز های توی زمین والیبال و اینطور شد که تیم ملی والیبال ایران اولین گروه از ورزشکاران بود که سلام نظامی رو بلافاصله در بازی بعد خودش همگام با همه موشک هایی که به قلب فسلطین اشغالی فرستاده میشدن، به سمت بدخواه های کشورمون روانه کرد و آغاز کننده یک رویه جدید بین تمام ورزشکاران ایرانی شد.