چرا نمیشه خدا رو بغل کرد؟

شرح دلتنگی من بی‌‌تو فقط یک جمله‌ست : «تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم» #مهدی‌اخوان‌ثالث

قصد مهاجرت کردن از زمین رو دارم. برخلاف میل قلبی‌م کرکره‌‌های اینجا رو می‌کشم پایین، اما تردیدی ندارم که دووم نخواهم آورد، بوی نارنگی، منو بر می‌گردونه، خاطرات دوباره منو برمی‌گردونن. با اولین برگی که به زمین بیفته، من هم به زمین برمی‌گردم، به خاطرات! #خودنوشت

؛

پاییز؟

برخلاف تمام دلتنگی‌ها و تمناها برای رقم کردن دوباره و آرامشی که نوشتن بر ذهن حاکم می‌کنه، مدتی ذهنم رو پوچ از کلمات پیدا کردم، درحالی که برای توصیف احوالاتش تقلا می‌‌کرد و پوچ می‌دید خودش رو.. مثل کودکی که نیازمند بهونه‌ای باشه برای برگشتن به آنچه که بهش تعلق داره... بهونه‌ی دوباره‌ای پیدا کردم برای رقم کردن.. #خودنوشت

رقم کردن! و چه واژه‌‌ی دل‌انگیزی، به خصوص اونجایی که هم وزن و هم‌آهنگ میشه با رقم زدن، و مگر نه اینکه فعل هر علاقه‌مندی‌به‌نوشتن پیش از هر رقم زدنی، رقم کردن هست؟ ] *در اینجا فردعلاقمند‌به‌نوشتن، جایگزین واژه نویسنده شد چون خودم رو [هنوز] لایق این واژه و هرکس که دست به قلم شد را نویسنده نمی‌بینم. #خودنوشت

و حالا این بهونه اگرچه تکراری و بارها موضوع هر متن و قصه‌ای بوده اما برای من تازگی داره... مست شدن در عطر پاییز و سرخی انارها بهونه‌ی ِتکراری ِجدیدی‌ هست برای رقم کردن، البته اگر بشه متن های درهم‌آویخته‌ی ِ برهم‌ریخته من رو رقم کردنی در نظر گرفت، این افتخار دوباره رو دارم که بنویسم و دل خوش کنم به این متن‌ها‌ی کوتاه و بلند از دل داستان های کوچک و بزرگ زندگی نامنسجم من، تا شاید نشانه‌ای، یادگاری، خاطره‌ای و یا پندی باشه برای منی که در آینده خواهد بود و خواهد شد. #خودنوشت

غم ِچشمان ِتو بر این دل ِدیوانه نشست... #سرناد