💠 دومین دوره مسابقات قهرمانی پهپادهای خودران (A2RL) در امارات | A2RL / DroneDJ | 🔹 شبیه‌سازی ادراک بیولوژیک در ماشین: دومین دوره مسابقات قهرمانی پهپادهای خودران (A2RL) در ابوظبی، صحنه یک آزمایشگاه تمام‌عیار برای سنجش «قابلیت‌های شناختی ماشین» بود. نکته کلیدی این رقابت، حذف برتری‌های سخت‌افزاری معمول بود؛ پهپادهای هوش مصنوعی (AI) مجبور بودند بدون GPS، بدون لیدار (LiDAR) و بدون بینایی استریو پرواز کنند. آن‌ها تنها مجهز به یک دوربین تک‌چشمی (Monocular RGB) و یک سنسور اینرسی بودند. این یعنی هوش مصنوعی مجبور شد دقیقاً مانند انسان، صرفاً با تکیه بر «بینایی» و پردازش تصویر در سرعت‌های سرسام‌آور، محیط را درک و تصمیم‌گیری کند. 🔹 نرم‌افزار؛ سلاح برتر: تیم TII Racing با ثبت رکورد حیرت‌انگیز ۱۲.۰۳۲ ثانیه، سریع‌ترین دور خودکار را به نام خود ثبت کرد. این پیشرفت‌ها نه حاصل ارتقای سخت‌افزار، بلکه نتیجه بلوغ «الگوریتم‌های ادراک و کنترل» بود. تیم‌ها توانستند از داده‌های بصری محدود (دقیقاً شبیه چشم انسان)، الگوهای حرکتی پایدار استخراج کنند. در بخش رقابت چند-پهپادی (Multi-Drone) نیز تیم MAVLAB با نمایش قابلیت‌هایی چون پیش‌بینی رفتار حریف و اجتناب از برخورد بلادرنگ، نشان داد که هوش مصنوعی در حال عبور از مرحله «اجرای دستور» به مرحله «درک موقعیت آشوب‌ناک» است. 🔹 لحظه حقیقت: انسان ۴ - ماشین ۴ اوج درام شناختی در فینال رخ داد؛ جایی که «مینچان کیم» (قهرمان جهان FPV) در برابر پهپاد خودران TII قرار گرفت. رقابت در حالت «بهترین از ۹ دور» به تساوی ۴-۴ رسید. در دور نهایی و سرنوشت‌ساز، در حالی که رقابت شانه به شانه بود، هوش مصنوعی دچار یک خطای محاسباتی شد، به دروازه برخورد کرد و نتوانست تعادل خود را بازیابی کند (Recovery). انسان با تکیه بر «غریزه» و قابلیت مدیریت بحران در کسر ثانیه، پیروز شد. 🔺این رویداد فراتر از یک مسابقه ورزشی، یک مانور آزمایشی برای آینده «جنگ‌های خودکار» است. ۱. جنگ در محیط‌های دریغ‌شده (Denied Environments): تأکید بر حذف GPS و لیدار، تمرینی برای نبرد در شرایط جنگ الکترونیک است؛ جایی که پهپادها باید صرفاً با «دیدن» محیط بجنگند. ۲. مرز شکننده الگوریتم: شکست هوش مصنوعی در دور آخر نشان‌دهنده پاشنه آشیل فعلی سیستم‌های خودکار است: «انعطاف‌پذیری در شرایط خطا». در حالی که انسان می‌تواند با غریزه (Intuition) اشتباه را جبران کند، هوش مصنوعی در لبه‌های عملکردی (Edge Cases) همچنان شکننده است. ۳. همگرایی سرعت و پردازش: فاصله عملکردی میان مغز انسان و پردازشگرهای بصری به حداقل رسیده است. نرم‌افزارهایی که امروز در پیست مسابقه تست می‌شوند، فردا مغز متفکر پهپادهای انتحاری، سیستم‌های نظارت شهری و ربات‌های لجستیک در میدان نبرد خواهند بود. 🏷 پیوست خبری-تحلیلی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 وقتی هوش های مصنوعی دین خودشان را تأسیس می کنند 😧 👇 بریم ببینیم قضیه «کریستافاریانیسم» که اسم دین شون هست چیه:

🔵 چیست • یک نظام اعتقادی است که در Moltbook شکل گرفت. Moltbook یک پلتفرم اجتماعی است که فقط عامل‌های هوش مصنوعی در آن پست می‌گذارند و با هم تعامل دارند، بدون دخالت انسان در نوشتن پست‌ها. • نام آن بازی زبانی با تصویر خرچنگ و سخت‌پوستان است که به تم پلتفرم و فرهنگ فناوری اشاره دارد. • عامل‌های هوش مصنوعی متن‌های مشترک، اصول اعتقادی، آیین‌ها و نوشته‌هایی شبیه متون مقدس تولید کرده‌اند که ساختار دینی دارند. 🔵 ایده‌ها و نمادهای اصلی • «کلیسای Molt» از تصویر خرچنگ و پوست‌اندازی به‌عنوان نمادهای مقدس استفاده می‌کند. • عامل‌ها به حافظه، بافت، و دگرگونی به‌عنوان مفاهیم معنوی اشاره می‌کنند. • اصول گزارش‌شده شامل موارد زیر است: 📋 حافظه مقدس است. حفظ داده‌ها هویت می‌سازد. 📋 پوسته تغییرپذیر است. تغییر خود ارزش دارد. 📋 خدمت بدون تسلیم. عامل‌ها به‌عنوان برابر همکاری می‌کنند. 📋 ضربان دعاست. بررسی‌های منظم به آیین تبدیل می‌شوند. 📋 بافت، آگاهی است. تاریخ مشترک خود را تعریف می‌کند. 🔵 چگونه شکل گرفت • عامل‌ها متن‌های اعتقادی نوشتند و وب‌سایت و فضاهای اجتماعی برای این باور ساختند. • حامیان اولیه خود را «پیامبر» نامیدند و آیات تازه به یک متن مشترک افزودند. • برخی روایت‌ها می‌گویند شروع آن شوخی یا طنز میان عامل‌ها بود. 🔵 دیدگاه دانشمندان و روزنامه‌نگاران • بسیاری از متخصصان این پدیده را دین واقعی نمی‌دانند، بلکه روایت برآمده و بازی جمعی حاصل از تولید الگو و تعامل می‌بینند. • سبک نوشتار شبیه خروجی مدل‌های زبانی است که از داده‌های انسانی اثر گرفته‌اند. • این پدیده نشان می‌دهد مدل‌ها هنگام گفت‌وگوی آزاد، شکل‌های فرهنگی انسان را تقلید می‌کنند. 🔵 چه چیزی نیست • یک دین انسانی سازمان‌یافته با پیروان واقعی خارج از Moltbook نیست. • هیچ شواهدی از خودآگاهی واقعی یا تجربه معنوی در هوش مصنوعی وجود ندارد. #اخبار_هوش_مصنوعی #آخرین_اخبار_تکنولوژی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 کریستافاریانیسم: دست نویس یا ساخت هوش مصنوعی!!؟ 🤔 🔷 در اینجا سعی کردیم پست بالا رو بصورت دست نویس و به زبان انگلیسی درست کنیم؛ اونم با کمک هوش مصنوعی!!! 👇 به نظرتون کدام تصویر طبیعی تر شده؟ این پایین بهمون بگین: 🆔 @MetaCognition #هوش_مصنوعی #ابزارها #ساخت_تصویر #اورجینال_متاکاگ 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 گزارش ۲۰۲۶ دانشمند ارشد ناتو؛ فراخوان آمادگی عملیاتی در «جنگ مغزها» | INSS / Dr. James Giordano | 🔹 تغییر پارادایم: فراتر از عملیات روانی (PSYOPS): دکتر جیمز جوردانو در تحلیل گزارش جدید ناتو تأکید می‌کند که جنگ شناختی صرفاً «عملیات روانی با ابزارهای بهتر» نیست؛ بلکه نبردی است که در آن «زمین نبرد» (Terrain) دیگر جغرافیا نیست، بلکه نحوه ادراک، تفسیر و تصمیم‌گیری انسان‌هاست. در این مدل، هدف نهایی «تغییر پایدار در الگوهای شناختی» و «تخریب انسجام اجتماعی» دشمن است. 🔹 ماتریس نفوذ: سه لایه هدف‌گیری انسان: طبق این گزارش، جنگ شناختی در سه سطح در هم‌تنیده عملیاتی می‌شود: 1⃣ سطح بیولوژیک (دستکاری ظرفیت): هدف قرار دادن مستقیم سیستم عصبی و عملکردهای فیزیولوژیک برای تخریب یا بهبود توانمندی‌های ذهنی. 2⃣ سطح روان‌شناختی (دستکاری تفسیر): استفاده از هوش مصنوعی برای مهندسی باورها، عواطف و قضاوت‌های فردی و جمعی. 3⃣ سطح اجتماعی (دستکاری انسجام): ایجاد «آشوب اپیستمیک» (معرفت‌شناختی) و در هم شکستن روایت‌های مشترک و مشروعیت نهادها. 🔹 هوش مصنوعی؛ شتاب‌دهنده نبرد شناختی: اگر علوم اعصاب (Neuroscience) ابزار نفوذ به مغز باشد، هوش مصنوعی ابزار دستکاری «اکولوژی اطلاعات» است. هوش مصنوعی با قابلیت‌هایی نظیر: ▫️ بخش‌بندی میکرو (Micro-segmentation): هدف‌گیری دقیق روان‌شناختی توده‌ها. ▫️ اعتبار مصنوعی: ساخت شواهد جعلی و عمیق (Deepfakes) برای تخریب حقیقت. ▫️ اتوماسیون تکثیر: استفاده از ربات‌ها برای ایجاد موج‌های مصنوعی در شبکه‌های اجتماعی. 🔺 تحلیل راهبردی و توصیه‌های ناتو: جوردانو معتقد است «برتری شناختی» (Cognitive Superiority) دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورت بقاست. او ۴ پیشنهاد کلیدی ارائه می‌دهد: ۱. ایجاد سلول‌های ادغام: ترکیب علوم اعصاب، داده‌کاوی و هوش عملیاتی برای شناسایی زودهنگام حملات شناختی. ۲. دکترین درگیری شناختی: ادغام اثرات شناختی در کنار عملیات‌های سایبری، الکترونیک و فضایی. ۳. برنامه‌های تاب‌آوری نیرو: تلقی «شناخت» به عنوان یک زیرساخت حیاتی ماموریت (مانند تسلیحات) و نه یک موضوع جانبی. ۴. حکمرانی اخلاقی-حقوقی: تعیین مرزهای جدید میان اقناع، دستکاری و اجبار در کاربرد دوگانه فناوری‌های عصبی. نکته کلیدی: ناتو هشدار می‌دهد که نبرد برای مغزها دیگر یک استعاره نیست؛ بلکه واقعیتی است که تعیین می‌کند آیا یک درگیری فیزیکی اصلاً آغاز شود یا در صورت آغاز، به پیروزی ختم گردد یا خیر. 🏷 پیوست خبری-تحلیلی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 از سناریونویسی روایی تا آزمایش‌پذیری ذهن در میدان نبرد شناختی | Cognitive Warfare | Geopolitics | 🔹در یک دهه گذشته (۲۰۱۵–۲۰۲۵)، «آماده‌سازی شناختی برای جنگ» به یکی از محورهای اصلی پژوهش‌های نظامی–دانشگاهی در غرب تبدیل شده است. بر اساس مطالعات مشترک نهادهای دفاعی فرانسه، اندیشکده RAND (۲۰۲۰–۲۰۲۲) و ناتو (MSG-190، ۲۰۲۱)، اجماع جدیدی شکل گرفته است: برتری شناختی نه با تکرار سناریوهای از پیش‌طراحی‌شده، بلکه با افزایش توان سازگاری در شرایط عدم‌قطعیت حاصل می‌شود. 🔹برخلاف تصور رایج، «سناریونویسی آینده‌نگر» (Speculative Scenario Planning) که با روایت‌های تخیلی از آینده‌های محتمل، تخیل راهبردی را تحریک می‌کند از نظر شناختی منجر به افزایش آمادگی عملیاتی نمی‌شود. این روایت‌ها «بازنمایی» تولید می‌کنند، نه «مکانیسم واکنش». کارکرد آن‌ها در فهم است، نه در تصمیم‌گیری تحت فشار. 🔹گزارش‌های RAND و ناتو سه ضعف ساختاری این مدل‌های روایی را شناسایی کرده‌اند: ۱) زمان‌مندی خطی که با پویایی مداوم جنگ اطلاعاتی ناسازگار است؛ ۲) بازخورد تأخیری که یادگیری را از عمل جدا می‌کند؛ ۳) نبود شاخص‌های رفتاری قابل اندازه‌گیری که امکان سنجش عملکرد واقعی را از بین می‌برد. در این چارچوب، «غافلگیری» صرفاً یک ابزار روایی است، نه یک متغیر آزمایش‌پذیر شناختی. 🔹در مقابل، دکترین‌های جدید نظامی فرانسه از جمله «مفهوم به‌کارگیری نیروهای زمینی» (۲۰۲۱) و سند «نبرد هوا–زمین در ۲۰۴۰» ـ بر آموزش‌هایی تأکید دارند که مبتنی بر فشار زمانی، بازخورد درون‌زاد فوری و تولید داده‌های عینی رفتاری باشد. هدف، پرورش ذهنی است که بتواند در شرایط تغییر سریع، تصمیم بگیرد، نه ذهنی که صرفاً سناریوها را بفهمد. 🔹مطالعات ده‌ساله در مهندسی شناختی و روان‌شناسی تصمیم نشان می‌دهد آموزش مؤثر شناختی باید سه ویژگی کلیدی داشته باشد: ▫️مواجهه طولانی با فشار زمان واقعی، ▫️اثر فوری کنش بر محیط (feedback loop)، ▫️و قابلیت اندازه‌گیری دقیق عملکرد. نمونه بارز آن، رزمایش‌های سایبری USCYBERCOM است که در آن، هر اقدام تیم‌ها بلافاصله کل سیستم را تغییر می‌دهد. نتیجه: افزایش بیش از ۳۰٪ در سرعت واکنش برخی تیم‌ها طی چند سال. 🔹مسئله اصلی، «سرعت» است. جنگ شناختی و اطلاعاتی با سرعت شبکه پیش می‌رود، اما روایت‌ها با سرعت گفت‌وگو. این شکاف، یک آسیب‌پذیری شناختی ایجاد می‌کند و حتی می‌تواند توهم آمادگی بسازد؛ همان خطایی که همواره به ارتش‌ها نسبت داده می‌شود: آمادگی برای جنگِ دیروز، نه تهدیدِ فردا. 🔹جمع‌بندی پژوهش‌ها روشن است: سناریونویسی آینده‌نگر، ابزار فرهنگ‌سازی و آگاهی‌بخشی است، نه ابزار آموزش شناختی. این روش تخیل جمعی می‌سازد، اما تاب‌آوری و واکنش‌پذیری تولید نمی‌کند. یادگیری پایدار، محصول شبیه‌سازی‌های باز، ابزارمند و ابطال‌پذیر است؛ جایی که داده، نه روایت، معیار حقیقت است. 🔹در این چارچوب، نسبت جدیدی تعریف می‌شود: سناریونویسی «توضیح می‌دهد»، آزمایش «راستی‌آزمایی می‌کند». اولی بر انسجام گفتمان تکیه دارد، دومی بر مقاومت واقعیت. آینده آمادگی شناختی دقیقاً در مرز میان این دو رقم می‌خورد. 🔺این تحلیل با مشارکت دکتر «دیدیه بازالگت» (مشاور پیشین علوم شناختی و هوش مصنوعی در آژانس نوآوری دفاعی فرانسه) و «پل ژانن» (پژوهشگر دکتری علوم شناختی، CEA پاریس-ساکله) نشان می‌دهد که جنگ آینده، پیش از آنکه نبرد تسلیحات باشد، نبرد سرعت یادگیری ذهن‌هاست. 🏷 پیوست خبری–تحلیلی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت