عزیز کرده، دوست داشتنم نسبت به تو، مثل ریشه های یه درخت کهنه اس. هر روز عمیق تر میشه، محکم تر میشه و به هیچ قیمتی حاضر نیستم از این خاک امن جداش کنم. تو برای من اون ستاره ی دوری هستی که همیشه تو آسمون شبه زندگیم میدرخشه. شاید همیشه قابل دسترس نباشه، ولی بودنش بهم آرامش میده و بهم یادآوری میکنه که همیشه یه نور امید هست.
شاید فکر کنی تویه مسیر زندگیت تنها ترینی اما من آخر تمامه مسیر هایی که میری با چتر خیسم منتظرت ایستادم.