مطمئن نیستم آیا باید تمام حرف هام رو اینجا بزنم یا باید از بینشون گلچین کنم؟ ی چیزی وجود داره به اسم امنیت روانی...گاهی ،وقتی زیاد حرف میزنم این امنیت در درونم بشدت متزلزل میشه و احساس ناامنی میکنم و انگار میخوام وجودمو از صحنه ی روزگار حذف کنم،حذف تمامی اکانت ها ،شماره تلفن،قطع ارتباط با همه آدما ،شاید خیلی سایکوپث گونه بنظر برسه ،اما چی میشه که همیچین چیزایی باعث احساس ناامنی میشه؟چیزایی که برای خیلیای دیگه جز روتین و روزمرگی شونه.. شاید فقط ذهن زیادی دارکی دارم/داریم یا بر اساس تجربیات و دانسته هامون از تهدید ها و خطر های بیشتری آگاهیم..

همیشه دنبال پیدا کردن سبک شخصی خودم بودم،سبکی که من ساخته باشم،برای ادامه ی زندگی. اینکه چطور روز رو شروع کنم،با چه افکاری و در ادامه روز چه عقایدی رو یادآوری کنم.. این ی تمرین خوب برای ساختن سبک شخصی خودمه. اوه...بیا فقط آروم باشیم و خیلی راحت ادامه بدیم. اینجا همه چی قاطیه و قرار نیست وسواس خاصی درباره ش داشته باشم.

وقتی ی مدت طولانی وقتمو تو سوشال مدیا میگذرونم،مثلا دو سه ساعت پشت سر هم،بعدش ی حسی دارم مثل اینکه مغزم کثیف شده و باید بشورمش،ی حسی مثل وقتی که بخاطر تحرک زیاد لباست چروک میشه و اعصابتو خورد میکنه،یا ی حسی مثل وقتی که خوراکی تو میخوری و تموم میشه و بعدش دستت نوچ میشه و باید سریع تر بشوری.. برای تمام اینا راه حل هست ولی برای اون مغزی که انگار توش ی ماده چسبناک ریختن بعد کلی اسکرول کردن هیچ راه حل فوری ای نیست. انگار قیر چسبناک ریخته باشن تو مغزم. از شدت حجم اطلاعات بدردنخور و اضافی. لعنت به نت گردی و اسکرول کردن.

-

-

ولی شب زیادی عالی نیست؟ همه چی توی شب یجور دیگه ست.. درس خونده،خوراکی خوردن،بیرون رفتن،خوابیدن،حرف زدن با آدم مورد علاقه،ی گوشه نشستن و خیره شدن به بیرون از پنجره... شب زیادی perfect عه.. شب باعث میشه احساس کنم زندگی خیلی بیشتر زندگی عه و چه کارهای زیادی وجود داره که باید انجام بدم و غم و غصه ها یهویی چقد کوچیک میشن(البته تا وقتی سر شبه و به نیمه شب نرسیدیم💀)

‌-

اسکورپیو، ابسسدش شدیو خودتم نمیدونی چرا.

–همه ی ما خیلی وقته که غرق شدیم. غرق توی احساسات و حالاتی که هرگز شفاف نبوده و روز به روز مبهم ترمیشه. حقیقت انسان اینه؟ غرق شدن توی چیزی که حتی نمیخوادش،برای مدت طولانی،و ناتوانی در بیرون اومدن ازش.

اونلی کت کن فیکس می، فوراور.