-

-

دلم مدرسه خواست.

-

آشپزی ی جور تراپی عه. تا وقتی بعدش مجبور نباشی ظرفارو بشوری.

چقد همه چیز چرت شده.

بعضی چیزا رو باید برای همیشه فراموش کرد. زنده نگه داشتن یادشون هیچ فایده ای برای زندگی نداره. هرچقدر هم دوست داشتنی بودن،دیگه تاریخشون گذشته. مشکل اینجاست ما به گذشته ی زجر آور وابسته ایم و چون میشناسیمش احساس امنیت میکنیم. ولی از آینده ای که نیومده و ممکنه حتی بهتر از گذشته باشه می‌ترسیم و نمیخوایمش،چون باهاش آشنا نیستیم.

باید قبول کنیم که هرچند وقت یکبار تاریخ بعضی چیزا تو زندگی میگذره و باید دل کند ، دل کند از تمام گذشته ای که فقط درد و اندوهه.

انسان،تا کی قراره خودتو آزار بدی؟

کاش بگذری و بری؛

لعنت به سستدستی.