چون... در اعماق وجودم... من این ویژگی های مثبتی که میبینی رو ندارم... من هیچوقت بامزه نبودم... هیچوقت واقعاً خودمو دوست نداشتم... تازه اونقدرا هم خوب و معصوم نیستم... و اون ویژگی های منفی رو هم ندارم... هیچوقت خودخواه نبودم... هیچوقت توی سرم مثل بچه ها رفتار نمیکنم...(بیرون از سرم؟ راستش فقط مجبورم...) هیچوقت از ته دل ناراحت نمیشم و نمیخوام قهر کنم... ولی خب...مجبورم...

وایسا من مجبور نیستم مثل یونیک نقطه بذارم... آره؟

وای...مثل اینکه نمیتونم...منم عادت کردم🗿

خلاصه که... میخوام ورژن واقعیمو نشونتون بدم... نه ورژن بامزمو.

اون ورژن جاش توی داستانا و رول پلی هاست.

از پوست یه شکلات خوشم اومد و خوردمش... خیلی بدمزه بود اما من همچنان تو دهنم نگهش داشتم و فکر کردم شاید باید زمان بگذره تا خوشمزه بشه... و... مسموم شدم.

من درباره ی شکلات صحبت نمیکنم... (شایدم میکنم... خدا میدانه...)